11.4.05

Εχθές, πήγα μια βόλτα στο Αττικό Ζωολογικό Πάρκο.

Μου αρέσει να κάθομαι στα παγκάκια γύρω από τους χώρους των ζώων και να τα παρατηρώ. Η αγαπημένη μου στιγμή είναι όταν ξεπροβάλλει στο βάθος το κεφάλι της καμηλοπάρδαλης. Λες και δεν βρίσκομαι στα Σπάτα, αλλά κάπου στην Αφρική και οι καμηλοπαρδάλεις κάνουν βόλτες πάνω απ'το κεφάλι μου την ώρα που πίνω καφέ.

Θέλω να χαμογελάσω, αλλά δεν μπορώ.

Κοιτάω μπροστά και δεν βλέπω τίποτα. Νιώθω σαν να βρίσκομαι κάπου αλλού και χαζεύω από μια κλειδαρότρυπα τον κόσμο. Σαν να βλέπω ταινία. Δεν είμαι εγώ αυτή που περπατάει και μιλάει. Δεν είμαι εγώ μέσα στο σώμα μου. Δεν ξέρω καν που βρίσκομαι. Έχω κρυφτεί κάπου προσπαθώντας να μην νιώθω.

Μια στρουθοκάμηλος στέκεται μπροστά μου και με χαζεύει. Πως σου φαίνομαι; , σκέφτομαι. Περίεργο ζώο; Γυρνάει στο πλάι και κρύβει το κεφάλι της σε μια τρύπα. Ευχαριστώ πολύ, το έπιασα το υπονοούμενο, της απαντάω ειρωνικά. Καλά πάμε. Τώρα πιάνουμε και διαλόγους με την στρουθοκάμηλο. Αύριο θα ανταλλάξω απόψεις με τους παπαγάλους.

Έχω βαρεθεί να νιώθω χάλια. Απ'την άλλη, δεν βρίσκω και δυνάμεις να ανασυγκροτηθώ. Τις έχω εξαντλήσει. Μάλλον. Ίσως και να βαριέμαι να προσπαθήσω αυτή την φορά. Αυτή είναι η πιο απελπιστική σκέψη. Ότι για να νιώσω καλά θα πρέπει να προσπαθήσω πολύ. Να δουλέψω γι'αυτό. Μα επιτέλους, δεν υποτίθεται ότι πρέπει να λειτουργεί από μόνο του;

Όταν είμαι καλά, ντρέπομαι που έχω νιώσει έτσι στο παρελθόν. Κοιτάζω προς τα πίσω τον εαυτό μου με περιφρόνηση. Νιώθω πως είμαι αγωνίστρια και μπορώ να ξεπεράσω τα πάντα. Δεν μου επιτρέπω να έχω τέτοιες περιόδους κούρασης και μελαγχολίας. Το θεωρώ θέμα «IQ». Ξέρεις… συναισθηματικής νοημοσύνης, εμπειριών, αντοχής, οπτικής για τη ζωή, δύναμης, ταμπεραμέντου, προσωπικότητας, κλπ, κλπ.

Και μετά έρχεται το σκοτάδι και μ’εκδικείται. Με εγκλωβίζει. Δεν μπορώ να δω τίποτα μέσα από αυτό. Ούτε να νιώσω τίποτα καλό. Βυθίζομαι μέσα του και το μόνο που θέλω είναι να μην νιώθω. Κάθε ενέργεια και κάθε κίνηση μου φαίνεται βουνό. Κάθε σκέψη με πληγώνει.

Λες και περιμένω κάτι, κάπου, κάποτε για να είμαι καλά. Και αυτό δεν έρχεται ποτέ. Εννοείται.

Η αλήθεια είναι ότι συνέβησαν πολλά δυσάρεστα γεγονότα τελευταία που με επηρέασαν άσχημα. Όμως αυτό δεν είναι δικαιολογία. Έχω αντιμετωπίσει και χειρότερα, χωρίς να πέσω έτσι. Κι έπειτα, όλοι έχουν προβλήματα.

Οι άλλοι άνθρωποι, όμως, γιατί δεν βυθίζονται στο σκοτάδι όπως εγώ;


ΥΓ. Δεν ξέρω πως να ευχαριστήσω όλους σας για τα μηνύματά σας. Χίλια ευχαριστώ. Είστε φοβεροί!

6 Comments:

At 1:06 π.μ., Blogger christos said...

Mandy καλημέρα.
Είμαι νέος στο χώρο σας και μου αρέσει.
Στη θέση σου βρίσκομαι αρκετες φορές. Μόνο με ένα τρόπο το ξεπερνώ.
Πιάνω μιά ερημιά, βάζω απέναντι τον Christo και κουβεντιάζω ατελείωτα μαζίτου.
Μετά προσπαθώ να βρεθώ κάπου με πολύ κόσμο και κυρίως με χαζοπαρέες χωρίς σκοπό.
Δεν ξέρω γιατί αλλά πάντα το κόλπο πιάνει και ανεβαίνω κατακόρυφα.
Τέλος πάντων.
Σου εύχομαι περαστικά και μια καλη Τρίτη.

 
At 8:06 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Άχ βρε Μάντι, αχ βρέ Μάντι! Νομίζεις ότι είσαι η μόνη στον κόσμο που αισθάνεται έτσι? Η ζωή είναι δύσκολη πολλές φορές, κυρίως γιατί εμείς επιλέγουμε να την κάνουμε δύσκολη. Χαλάρωσε, η ευτυχία είναι state of mind, of your mind!

ΥΓ αυτό με τη στρουθοκάμηλο μ'αρεσε, και μένα κάτι ανάλογο θα μου "έλεγε"...

 
At 8:19 μ.μ., Blogger xpan said...

Πριν απο πάρα πολλά χρόνια έπεσε ο ουρανός στο κεφάλι μου. Πολλά άσχημα πράγματα σε μικρό χρονικό διάστημα. Για πολλές μέρες προτιμούσα να είμαι κρυμμένος στο σπίτι μου.

Πήρα χαρτί και στιλό και άρχισα να γράφω τις σκέψεις μου. Αυτό πραγματικά με έσωσε. Κάθε μέρα έγραφα και περισσότερο για ότι μου κατέβαινε στο κεφάλι. Σύντομα άρχισα να βλέπω τα πράγματα πολύ θετικότερα...

Αν και είμαι tech-freak (δεν μπορώ να ζήσω χωρίς τα gadgets μου :) πιστεύω στη δύναμη του χαρτιού και του απλού στιλό...

 
At 12:07 π.μ., Blogger Oneiros said...

Όλοι βυθίζονται στο σκοτάδι κάποιες στιγμές (μερικοί ζουν εκεί μεγάλο μέρος της ζωής τους)' συμβαίνει και στους καλύτερους, όσο δυνατός άνθρωπος και να είσαι, κι όσες αντοχές, μεθόδους και δικλείδες ασφαλείας κι αν έχεις στήσει. Απλά δεν έχουν όλοι το κουράγιο να το παραδεχτούν και να το εξωτερικεύσουν.

Σε νιώθω απόλυτα. Εύχομαι να σου έρθει η θετική ενέργεια που χρειάζεσαι για να σταθείς στα πόδια σου, έστω κι αν είναι μόνο εκείνη που έδωσες κάποτε εσύ σε άλλους κι έκανε τον κύκλο της.

 
At 2:41 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Από χτες, παρά το ότι δεν το αφήνω να βγαίνει στις επαφές με τους άλλους, φίλους ή γνωστούς, νιώθω χάλια, ένα βάρος, μια αίσθηση γενικής απογοήτευσης. Βάζω στο Google τις λέξεις νιώθω χάλια και βρίσκομαι στο Mandy'w diary! Απίστευτο. Ήδη άλλη κατάσταση. Κι αυτό το "η ευτυχία είναι state of mind, of your mind", μου αρέσει, κι ας μην ξέρω πώς γίνεται.
Νάστε καλά όλοι

 
At 11:41 π.μ., Blogger maya said...

Πιστέυω ότι το να παραδέχεσαι ότι "ναι είμαι χάλια" βοηθά πολύ. Το επόμενο βήμα είναι να βρεις κάποιον φίλο και να παραδεχτείς σε αυτόν ότι "ναι είμαι χάλια". Ακόμα και αν δεν μπορεί να σε βοηθήσει, θα βοηθήσει η διαδικασία.
Αν υπάρχει πρόβλημα στο να βρεις κάποιον υπάρχει πάντα το μπλογκ σου που μπορείς να γκρινιάζεις ώρες και ανενόχλητα! Τα πράγματα δεν είναι ποτέ πολύ άσχημα όσο υπάρχει κάποιος που λέει ότι υπάρχουν και χειρότερα.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home