27.4.05

Καλές Γιορτές!

Επιτέλους... διακοπές!
ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ
και ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ
σε ΟΛΟΥΣ!

25.4.05

Mourning Marla

"To have a job where you can make things
better for people? That's a blessing!
Why would I do anything else?"
Marla Ruzicka (1976-2005)


"Εάν τύχει και σκοτωθώ, οι ιστορίες αυτών των ανθρώπων θα γνωρίσουν πολύ μεγάλη δημοσιότητα, οπότε κάτι καλό θα βγει κι από αυτό".
Το σχόλιο αυτό το έκανε η Marla Ruzicka, τον περασμένο Μάρτιο στη δημοσιογράφο Jennifer Abrahamson, με την οποία ετοίμαζε ένα βιβλίο για να παρουσιάσει τη δουλειά της.

Και τώρα, δυστυχώς, επαληθεύτηκε...
Το περασμένο Σάββατο σκοτώθηκε στο αεροδρόμιο της Βαγδάτης, σε μια επίθεση αυτοκτονίας και ο θάνατός της έγινε η αφορμή για να λάβει η προσπάθειά της για την ανακούφιση των θυμάτων του άμαχου πληθυσμού στο Ιράκ, περισσότερη δημοσιότητα απ'ότι η ίδια ποτέ φαντάστηκε.

Την Marla την θαύμαζα για την αυταπάρνηση, το πάθος της, το θάρρος της και για όλα όσα είχε καταφέρει.

Μία από τις μεγαλύτερες ηρωίδες μου, δεν ήταν άλλη από μια 28χρονη, ξανθιά, χαριτωμένη καλιφορνέζα....

Τι ήταν αυτό το τόσο σημαντικό που πέτυχε;

Αντιγράφω από την Ελευθεροτυπία:

"Ιδρύτρια της μη κυβερνητικής οργάνωσης CIVIC (Καμπάνια για τα Αθώα Θύματα στη Σύγκρουση) εργάστηκε με πάθος τα τελευταία δύο χρόνια με σκοπό να συγκεντρώσει χρήματα για τις οικογένειες των αμάχων πολιτών που σκοτώθηκαν ή τραυματίστηκαν κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν.

Μετά την πτώση των καθεστώτων των Ταλιμπάν και του Σαντάμ Χουσεΐν, χωρίς κεφάλαια και σαγηνεύοντας δημοσιογράφους, στρατιωτικούς διοικητές και αξιωματούχους πρεσβειών, η όμορφη ξανθιά από το Σαν Φρανσίσκο κατάφερε να οργανώσει τολμηρούς Ιρακινούς και Αφγανούς, που τη βοήθησαν να καταγράψει τις απώλειες αμάχων.

Καλύπτοντας το κεφάλι της με μια μαύρη μαντήλα και με κίνδυνο της ζωής της ταξίδεψε και στις δύο χώρες, προσπαθώντας να αποκαλύψει στην αμερικανική κοινή γνώμη λεπτομέρειες για την τραγωδία που άφησε πίσω της η αμερικανική στρατιωτική μηχανή.

Με τις έρευνές της βοήθησε καταλυτικά την επιτροπή της Γερουσίας να εγκρίνει κονδύλια 2,5 εκατ. δολαρίων για τις οικογένειες των θυμάτων στο Αφγανιστάν και άλλων 10 εκατ. δολαρίων για αντίστοιχες περιπτώσεις στο Ιράκ..."


Θέλω να την ευχαριστήσω που με ενέπνευσε, που μου θύμισε τι είναι περισσότερο σημαντικό σε αυτή τη ζωή και που μου έδειξε πόσο εφικτό είναι τελικά να "κάνεις" πράγματα για να αλλάξεις τον κόσμο... (αντί να μένεις στις αναλύσεις και στην γκρίνια). Ευχαριστώ...


IN MEMORY: News, articles and opinions reflecting on the life and work of Marla Ruzicka


.


11.4.05

Εχθές, πήγα μια βόλτα στο Αττικό Ζωολογικό Πάρκο.

Μου αρέσει να κάθομαι στα παγκάκια γύρω από τους χώρους των ζώων και να τα παρατηρώ. Η αγαπημένη μου στιγμή είναι όταν ξεπροβάλλει στο βάθος το κεφάλι της καμηλοπάρδαλης. Λες και δεν βρίσκομαι στα Σπάτα, αλλά κάπου στην Αφρική και οι καμηλοπαρδάλεις κάνουν βόλτες πάνω απ'το κεφάλι μου την ώρα που πίνω καφέ.

Θέλω να χαμογελάσω, αλλά δεν μπορώ.

Κοιτάω μπροστά και δεν βλέπω τίποτα. Νιώθω σαν να βρίσκομαι κάπου αλλού και χαζεύω από μια κλειδαρότρυπα τον κόσμο. Σαν να βλέπω ταινία. Δεν είμαι εγώ αυτή που περπατάει και μιλάει. Δεν είμαι εγώ μέσα στο σώμα μου. Δεν ξέρω καν που βρίσκομαι. Έχω κρυφτεί κάπου προσπαθώντας να μην νιώθω.

Μια στρουθοκάμηλος στέκεται μπροστά μου και με χαζεύει. Πως σου φαίνομαι; , σκέφτομαι. Περίεργο ζώο; Γυρνάει στο πλάι και κρύβει το κεφάλι της σε μια τρύπα. Ευχαριστώ πολύ, το έπιασα το υπονοούμενο, της απαντάω ειρωνικά. Καλά πάμε. Τώρα πιάνουμε και διαλόγους με την στρουθοκάμηλο. Αύριο θα ανταλλάξω απόψεις με τους παπαγάλους.

Έχω βαρεθεί να νιώθω χάλια. Απ'την άλλη, δεν βρίσκω και δυνάμεις να ανασυγκροτηθώ. Τις έχω εξαντλήσει. Μάλλον. Ίσως και να βαριέμαι να προσπαθήσω αυτή την φορά. Αυτή είναι η πιο απελπιστική σκέψη. Ότι για να νιώσω καλά θα πρέπει να προσπαθήσω πολύ. Να δουλέψω γι'αυτό. Μα επιτέλους, δεν υποτίθεται ότι πρέπει να λειτουργεί από μόνο του;

Όταν είμαι καλά, ντρέπομαι που έχω νιώσει έτσι στο παρελθόν. Κοιτάζω προς τα πίσω τον εαυτό μου με περιφρόνηση. Νιώθω πως είμαι αγωνίστρια και μπορώ να ξεπεράσω τα πάντα. Δεν μου επιτρέπω να έχω τέτοιες περιόδους κούρασης και μελαγχολίας. Το θεωρώ θέμα «IQ». Ξέρεις… συναισθηματικής νοημοσύνης, εμπειριών, αντοχής, οπτικής για τη ζωή, δύναμης, ταμπεραμέντου, προσωπικότητας, κλπ, κλπ.

Και μετά έρχεται το σκοτάδι και μ’εκδικείται. Με εγκλωβίζει. Δεν μπορώ να δω τίποτα μέσα από αυτό. Ούτε να νιώσω τίποτα καλό. Βυθίζομαι μέσα του και το μόνο που θέλω είναι να μην νιώθω. Κάθε ενέργεια και κάθε κίνηση μου φαίνεται βουνό. Κάθε σκέψη με πληγώνει.

Λες και περιμένω κάτι, κάπου, κάποτε για να είμαι καλά. Και αυτό δεν έρχεται ποτέ. Εννοείται.

Η αλήθεια είναι ότι συνέβησαν πολλά δυσάρεστα γεγονότα τελευταία που με επηρέασαν άσχημα. Όμως αυτό δεν είναι δικαιολογία. Έχω αντιμετωπίσει και χειρότερα, χωρίς να πέσω έτσι. Κι έπειτα, όλοι έχουν προβλήματα.

Οι άλλοι άνθρωποι, όμως, γιατί δεν βυθίζονται στο σκοτάδι όπως εγώ;


ΥΓ. Δεν ξέρω πως να ευχαριστήσω όλους σας για τα μηνύματά σας. Χίλια ευχαριστώ. Είστε φοβεροί!

5.4.05

Κλειστόν...

Κλειστόν λόγω μελαγχολίας...