22.2.05

Ψάξτε για τις λίρες!

«Εσύ το ήξερες ότι η θεία είχε κρύψει κάπου στο σπίτι λίρες που δεν τις βρήκαν ποτέ;» (η αδερφή μου)
«Που, στην πολυθρόνα που χάρισα στον παλιατζή; αχαχαχα» (εγώ, κατά τη γνωστή, παλιά, ελληνική κωμωδία)
«Σταμάτα βρε βλάκα, μιλάω σοβαρά. Χθες το βράδυ μου είπε ο θείος Γιάννης, ότι η θεία τους είχε πει ότι έχει κρύψει τις λίρες κάπου στο σπίτι. Όταν πέθανε, έψαξαν, αλλά δεν τις βρήκαν πουθενά».
«Ναι, καλά, ή δεν υπήρχαν, ή κάποιος τις βρήκε και το’παιξε Αλέκος για να μην τις μοιραστεί με τους υπόλοιπους».
«Αποκλείεται, από το θάνατο και μετά, κανείς δεν έμεινε μόνος του σε αυτό το σπίτι, εκτός από σένα, όταν μετακόμισες εκεί».
«…»
«Δεν ψάχνεις βρε παιδί μου, δεν ξέρεις καμιά φορά…»
«Που βρε Μαριάννα, στα κουφώματα, αφού το ξέρω το σπίτι, τις ντουλάπες, όλα, κρυφές πόρτες δεν έχει το καημένο».
«Στο πατάρι έχεις ψάξει; Αυτό πάνω απ’το μπάνιο. Εχει κάτι παλιά πράγματα εκεί μέσα, εγώ λέω να κοιτάξεις».


Βλακείες, σκεφτόμουν. Ξανά. Και ξανά. Μετά έβγαλα την σκάλα για να σκαρφαλώσω στο πατάρι. Δεν ξέρεις καμιά φορά. Ανεβαίνω στην κορυφή και ανοίγω την πόρτα. Χαλιά, πανιά, παλιοσίδερα κι ένα τελάρο. Τα είχα ξαναδεί. Τραβάω το τελάρο προς τα έξω και προσπαθώ να χαζέψω μέσα. Φωτογραφίες, βιβλία και παλιές (εκκλησιαστικές) εικόνες.

Μμμμμ… Τώρα που τις κοιτάω προσεκτικότερα, παρατηρώ ότι μία από αυτές έχει μεγαλύτερο πλάτος απ’ότι θα έπρεπε δικαιολογημένα. Λες κι έχει μία ψεύτικη ξύλινη πλάτη από πίσω… Ωχ! Λες;

Τραβάω με δύναμη την εικόνα για να την ξεσκαλώσω από τ’αλλα πράγματα στα τελάρο και…. ααααααα….. απογειώθηκα! Εχασα την ισορροπία μου, μπουρδουκλώθηκα στην σκάλα, εκσφενδονίστηκα προς τα πίσω και έσκασα κάτω ανάσκελα, φαρδιά-πλατιά, σαν καρπούζι.

Ησυχία. Κοιτάζω το ταβάνι και ανασαίνω αργά. Πονάω πουθενά; Όχι. Μήπως έχω σπάσει τίποτα και αρχίσει να πονάει σε λίγο; Δεν ξέρω. Η μαμά μου θα πάθει καρδιακή προσβολή έτσι και την πάρω τηλέφωνο και της πω ότι ξαναπάω στο νοσοκομείο. Να κουνηθώ; Ή μήπως έχω σπάσει τον αυχένα και πάθω κανά κακό; Ας δοκιμάσουμε σιγά-σιγά…. Ωωωωπ!

Αρτιμελής. Όλα κουνιούνται. Τίποτα δεν πονάει. Όλα καλά. Αν εξαιρέσεις ένα μικρό καρούμπαλο στο πίσω μέρος του κεφαλιού. No problem. Μάλλον.

Ψάχνω την εικόνα. Έπεσε στ’αριστερά μου κι έσπασε. Εχει ξεκολλήσει η πλατιά ξύλινη πλάτη. Την ψαχουλεύω και δεν βρίσκω τίποτα. Η πλάτη είναι συμπαγές ξύλο και όχι κρυψώνα… δυστυχώς!
Δεν πειράζει, χάσαμε τις λίρες, αλλά έχουμε ακόμα το κεφάλι μας στη θέση του, έτσι; Προς το παρόν, βέβαια, γιατί με το μυαλό που κουβαλάει μέσα του δεν το βλέπω και πολύ καλά...

6 Comments:

At 8:27 μ.μ., Blogger vanesssa said...

προσπάθησε να απέχεις λίγο από περιπέτειες γιατί πολύ κίνδυνος έπεσε τελευταία βρε παιδί μου!

 
At 10:39 μ.μ., Blogger xpan said...

στείλε μου την διεύθυνσή σου να έρθω να ψάξουμε μαζί!! :-D (με ένα 50% απο τα κέρδη είμαι ικανοποιημένος)

Δοκίμασε να ψάξεις για "κούφια" σημεία στο πάτωμα. Να προτιμάς τα μέρη που είναι εφικτά και λογικά. Σκέψου σαν και κείνη. Να θυμάσαι πως τις περισσότερες φορές αυτό που ψάχνουμε είναι μπροστά στα μάτια μας.

(η πρόταση ισχύει. Είμαι πολύ καλός στο ψάξιμο) ;-)

 
At 1:07 μ.μ., Blogger Mandy said...

50%;;; Απαπαπα! 80% για μένα και 20% για σένα xpan και αν σκάψουμε το σπίτι και δεν βρούμε τίποτα εκεί που θα υποδείξεις, μετά θα πληρώσεις και τα έξοδα για να ξαναφτιαχτούν οι ζημιές! :) :) :)

Vanessa, έχεις δίκιο. Πολύ γκαντεμιά έχει πέσει τελευταία... Άστα!

 
At 4:13 π.μ., Blogger KATEΡΓΑΡΗΣ said...

παιδια ειναι τελικα πολυ δυσκολο να βρεις λυρες,ρωτηστε και εμενα. χα χα

 
At 3:31 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

ΑΣΕ ΤΙΣ ΛΙΡΕΣ ΚΑΙ ΚΟΙΤΑ ΝΑ ΞΕΚΟΥΡΑΣΤΗΣ ΛΙΓΟ!!!

 
At 10:27 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Για κρυφούς χώρους www.secret-chamber.com

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home