25.2.05

Help!

Δεν είμαι προληπτική. Ή μάλλον δεν ήμουν. Τώρα το μυαλό μου πάει να με διαλύσει.

Όταν ξύπνησα το πρωί πριν κάνω την εγχείριση που τελικά δεν πήγε καλά και με ταλαιπώρησε πολύ, θυμόμουν έντονα το όνειρο που είδα το βράδυ: κοιτούσα τα δόντια μου στον καθρέφτη και ήταν σαπισμένα. Μου ήρθε στο μυαλό μια φίλη που έλεγε ότι όταν δεις στον ύπνο σου όνειρο με δόντια που είναι χαλασμένα ή πέφτουν, σε περιμένει μεγάλη στενοχώρια. Το σκέφτηκα για μια στιγμή εκείνο το πρωί και μετά το ξέχασα. Το ξαναθυμήθηκα όταν βρέθηκα στο κρεβάτι του πόνου.

Από εκείνη την ώρα με έχει πιάσει μια εμμονή με τα όνειρα.

Εντάξει, τα όνειρα δεν αφορούν τις προλήψεις γενικότερα, αλλά εμένα έχουν αρχίσει να μου μπαίνουν έτσι στο μυαλό. Εντωμεταξύ, εγώ είμαι της σχολής της ψυχολογίας, της επιστήμης και της πρακτικής – κοινής λογικής. Σίγουρα κάποια όνειρα βγάζουν στην επιφάνεια πράγματα που διαισθάνεται το υποσυνείδητό μας, όμως όνειρα που σε καθημερινή βάση σου προλέγουν το μέλλον, ποτέ δεν πίστεψα ότι υπάρχουν.

Και τώρα; Τώρα έχω βρει 2-3 Ονειροκρίτες στο internet και τους τσεκάρω κάθε μέρα. Εχθές είδα στον ύπνο μου ότι φορούσα διαμάντια και μου έλεγαν ότι το όνειρο που είδα ήταν καλό. Τρομερά κέφια όλη την ημέρα! Σήμερα; Σήμερα είδα στον ύπνο μου ότι ήμουν έγκυος και μου λένε ότι αυτό προλέγει αποτυχημένη οικογενειακή ζωή μελλοντικά. Προβληματισμός.

Μα είμαι με τα καλά μου;

Θα τρελαθώ έτσι!

Θα γράφουν αυτοί βλακείες και θα επηρεάζομαι εγώ.
Αποφάσισα να μην ξανασκεφτώ κανένα όνειρο και να μην ανοίξω κανέναν Ονειροκρίτη.
Μάλλον όσο πιο δυνατή νιώθω στην υγεία μου, μέρα με την μέρα, τόσο περισσότερο θα μου φεύγουν αυτές οι ιδέες.

Ετσι δεν είναι;

22.2.05

Ψάξτε για τις λίρες!

«Εσύ το ήξερες ότι η θεία είχε κρύψει κάπου στο σπίτι λίρες που δεν τις βρήκαν ποτέ;» (η αδερφή μου)
«Που, στην πολυθρόνα που χάρισα στον παλιατζή; αχαχαχα» (εγώ, κατά τη γνωστή, παλιά, ελληνική κωμωδία)
«Σταμάτα βρε βλάκα, μιλάω σοβαρά. Χθες το βράδυ μου είπε ο θείος Γιάννης, ότι η θεία τους είχε πει ότι έχει κρύψει τις λίρες κάπου στο σπίτι. Όταν πέθανε, έψαξαν, αλλά δεν τις βρήκαν πουθενά».
«Ναι, καλά, ή δεν υπήρχαν, ή κάποιος τις βρήκε και το’παιξε Αλέκος για να μην τις μοιραστεί με τους υπόλοιπους».
«Αποκλείεται, από το θάνατο και μετά, κανείς δεν έμεινε μόνος του σε αυτό το σπίτι, εκτός από σένα, όταν μετακόμισες εκεί».
«…»
«Δεν ψάχνεις βρε παιδί μου, δεν ξέρεις καμιά φορά…»
«Που βρε Μαριάννα, στα κουφώματα, αφού το ξέρω το σπίτι, τις ντουλάπες, όλα, κρυφές πόρτες δεν έχει το καημένο».
«Στο πατάρι έχεις ψάξει; Αυτό πάνω απ’το μπάνιο. Εχει κάτι παλιά πράγματα εκεί μέσα, εγώ λέω να κοιτάξεις».


Βλακείες, σκεφτόμουν. Ξανά. Και ξανά. Μετά έβγαλα την σκάλα για να σκαρφαλώσω στο πατάρι. Δεν ξέρεις καμιά φορά. Ανεβαίνω στην κορυφή και ανοίγω την πόρτα. Χαλιά, πανιά, παλιοσίδερα κι ένα τελάρο. Τα είχα ξαναδεί. Τραβάω το τελάρο προς τα έξω και προσπαθώ να χαζέψω μέσα. Φωτογραφίες, βιβλία και παλιές (εκκλησιαστικές) εικόνες.

Μμμμμ… Τώρα που τις κοιτάω προσεκτικότερα, παρατηρώ ότι μία από αυτές έχει μεγαλύτερο πλάτος απ’ότι θα έπρεπε δικαιολογημένα. Λες κι έχει μία ψεύτικη ξύλινη πλάτη από πίσω… Ωχ! Λες;

Τραβάω με δύναμη την εικόνα για να την ξεσκαλώσω από τ’αλλα πράγματα στα τελάρο και…. ααααααα….. απογειώθηκα! Εχασα την ισορροπία μου, μπουρδουκλώθηκα στην σκάλα, εκσφενδονίστηκα προς τα πίσω και έσκασα κάτω ανάσκελα, φαρδιά-πλατιά, σαν καρπούζι.

Ησυχία. Κοιτάζω το ταβάνι και ανασαίνω αργά. Πονάω πουθενά; Όχι. Μήπως έχω σπάσει τίποτα και αρχίσει να πονάει σε λίγο; Δεν ξέρω. Η μαμά μου θα πάθει καρδιακή προσβολή έτσι και την πάρω τηλέφωνο και της πω ότι ξαναπάω στο νοσοκομείο. Να κουνηθώ; Ή μήπως έχω σπάσει τον αυχένα και πάθω κανά κακό; Ας δοκιμάσουμε σιγά-σιγά…. Ωωωωπ!

Αρτιμελής. Όλα κουνιούνται. Τίποτα δεν πονάει. Όλα καλά. Αν εξαιρέσεις ένα μικρό καρούμπαλο στο πίσω μέρος του κεφαλιού. No problem. Μάλλον.

Ψάχνω την εικόνα. Έπεσε στ’αριστερά μου κι έσπασε. Εχει ξεκολλήσει η πλατιά ξύλινη πλάτη. Την ψαχουλεύω και δεν βρίσκω τίποτα. Η πλάτη είναι συμπαγές ξύλο και όχι κρυψώνα… δυστυχώς!
Δεν πειράζει, χάσαμε τις λίρες, αλλά έχουμε ακόμα το κεφάλι μας στη θέση του, έτσι; Προς το παρόν, βέβαια, γιατί με το μυαλό που κουβαλάει μέσα του δεν το βλέπω και πολύ καλά...

20.2.05

Ορίστε;

«Αφού εσύ είσαι κοινωνικός άνθρωπος, τι πρόβλημα έχεις και ασχολείσαι με το internet;»
«Ορίστε;»
«Οι άνθρωποι που έχουν πρόβλημα να συνδεθούν με άλλους ανθρώπους καταφεύγουν στις συνομιλίες και στην επαφή με άλλους μέσω internet γιατί νιώθουν ασφαλείς που δεν υπάρχει πραγματική διαπροσωπική επαφή».
«Για κάποιους ίσως και να ισχύει αυτό, όμως εγώ νιώθω με το internet ότι έχω μία επιπλέον δυνατότητα να έρθω σε επαφή με κάποιους ανθρώπους και να τους γνωρίσω, μάλιστα και καλύτερα απ’ότι σε άλλη περίπτωση…»

"Ναι, καλά..."
Δεν ξέρω βρε παιδιά, εμένα το γεγονός ότι μπορώ μέσω internet να μιλήσω και να ανταλλάξω απόψεις με ανθρώπους απ'όλο τον κόσμο που σε άλλη περίπτωση δεν θα είχα ποτέ ελπίδα να συναντήσω και να γνωριστώ, μου φαίνεται κοσμοϊστορικό!
Γιατί κάποιοι άλλοι άνθρωποι το αντιμετωπίζουν τόσο κυνικά και μονόφθαλμα;
Δεν πειράζει... αυτοί χάνουν ;)

16.2.05

Back from Guandanamo Bay

Λοιπόν, τώρα κατάλαβα τι εννοούν οι φυλακισμένοι που πάνε στα δικαστήρια προσπαθώντας να αναιρέσουν τις καταθέσεις τους, λέγοντας ότι τις υπέγραψαν για να σταματήσουν τα βασανιστήρια που τους έκαναν. Δεν θα τους ξαναλοξοκοιτάξω π ο τ έ!

Τις προηγούμενες ημέρες έκανα 4 επεμβάσεις, τις 2 χωρίς αναισθησία για λόγους διόλου χαριτωμένους που δεν θέλω να θυμάμαι, πόσο καν να αναλύσω. Ένα έχω να πω. Στη δεύτερη επέμβαση χωρίς αναισθησία, όπου είχα ζαλιστεί από τον πόνο και είχα πάθει πλήρη σύγχυση, άρχισα το παραλήρημα το οποίο και κράτησε τουλάχιστον για μια ώρα, προκαλώντας μεγαλύτερη ανησυχία στους συγγενείς και φίλους που βρίσκονταν μαζί μου, από τον ίδιο τον λόγο της επέμβασης.

«Μην μ’αφήσετε ποτέ να γίνω πράκτορας», (η παθούσα)
«Τι;», (οι άλλοι)
«Πράκτορας της αντίστασης, μην μ’αφήσετε να γίνω ποτέ»
«Αγάπη μου, όνειρο βλέπεις;»
«Θα σας προδώσω, θα τα πω όλα, αν με πιάσουν πρέπει να έχω το χάπι κυανίου μαζί μου για να αυτοκτονήσω πριν με βασανίσουν»
«Ηρέμησε, αγάπη μου, ηρέμησε…»
«Ααααχ, κακόμοιροι Εβραίοι τι ήταν και αυτός που σας έλαχε…»
«Τι λες, καλό μου…;»
«Αυτό με τον Μένγκελε, οι κακόμοιροι τι τραβήξανε»
«Με τον ποιόν;»
«Με τον Μένγκελε που τους έκανε εγχειρήσεις χωρίς αναισθητικό. Ααααχχ, τι τραβήξανε…»
«…!»
«Και αυτοί στο Γκουαντάναμο… Μην τους ξεχνάτε!"
«Οι ποιοι;»
«Οι φυλακισμένοι, παιδιά, μην τους ξεχνάτε, σε όλες τις φυλακές αυτά κάνουν»
«Τι λες γλυκό μου παιδάκι…;» (η μαμά)
«Μαμά, έτσι γίνεται»
«Ποιο;»
«Στ’ορκίζομαι, αν μου έλεγαν να υπογράψω χαρτί που έλεγε ότι δηλώνω ότι είμαι ο Αντίχριστος, προδότης, πράκτορας των κακών, ή όλα αυτά μαζί, θα το υπέγραφα, στο λέω»
«Γιατρέ, μπας και πειράχτηκε τίποτα στον εγκέφαλο;»


Τουλάχιστον, τώρα ξέρω. Τα όρια της αντοχής μου στον πόνο. Κάτι είναι κι αυτό που βγήκε. Ποτέ δεν ξέρεις τι να περιμένεις από αυτή τη ζωή. Ετσι και γίνει πόλεμος, εμένα δεν πρέπει ποτέ να με πιάσουν για να με βασανίσουν. Θα τα ξεράσω όλα. Γι’αυτό προσοχή. Τα μυστικά σας μακριά από δω! :)

15.2.05

Hi blog...

Hi blog!

Επιτέλους σπίτι. Σπίτι μου σπιτάκι μου, ξυλοκαλυβάκι μου...Μπήκα στο νοσοκομείο για μια επέμβαση "ρουτίνας" δύο ημερών και βρέθηκα μέσα μια ολόκληρη εβδομάδα. Οι επιπλοκές ήταν πράγματι σοβαρές και αρκετές φορές με έκαναν να χάσω τελείως την αίσθηση του χιούμορ και αισιοδοξίας που έχω με τα θέματα υγείας και να πανικοβληθώ. Δεν βαριέσαι. Τέλος καλό, όλα καλά.

Τουλάχιστον είμαι σπίτι και τώρα θα σου γράφω συχνότερα. Θα δυναμώσω κιόλας, γιατί τις προηγούμενες μέρες my dear blog έχασα πολύ αίμα και νιώθω πολύ αδύναμη.

Σ'αφήνω τώρα να κάνω μια βόλτα στον blogoμαχαλά γιατί μου έλειψε.
Θα ξαναμιλήσουμε σύντομα.
Σε φιλώ :)

7.2.05

Δυστυχία...

«Εγώ πάντως έχω κάνει botox στο μέτωπο».

Γυρνάω και κοιτάω έκπληκτη την κοπέλα που το ανέφερε. Είναι 26 χρονών, μια χαρά πλάσμα και δύσκολα μπορώ να φανταστώ έως και ρυτίδες έκφρασης στο πρόσωπό της.
«Είχες κάποιο συγκεκριμένο πρόβλημα;», την ρωτάω διστακτικά, εκφράζοντας προφανώς την απορία όλων που επίσης την κοιτάζουν έκπληκτοι.
«Όχι, απλά μου την έσπαγε η ζάρα που έκανε το μέτωπό μου όταν εκφραζόμουν έντονα. Γενικώς εγώ είμαι πολύ εκφραστική και αν δεν κάνω botox θα αποκτήσω ρυτίδες πολύ γρήγορα».
«Δεν είναι ωραίο πράγμα που είσαι εκφραστική; Εγώ σήμερα σε γνωρίζω πρώτη φορά και αν υπάρχει κάτι που με έχει κερδίσει σε σένα είναι ότι είσαι πολύ ανοιχτόκαρδη, πληθωρική και εκφραστική. Χαρά Θεού».
«Άσχημη χαρά. Η μάνα μου που έχει κάνει 5-6 πλαστικές μοιάζει σαν την μικρότερη αδερφή μου…»

Ουπς…

«… και οι φίλες μου όλες, πάνε κάθε μήνα στον πλαστικό και διορθώνουν από κάτι, στο πρόσωπο ή στο σώμα. Top Models έχουν γίνει που να σκάσω μύτη εγώ δίπλα τους με τέτοιο μέτωπο».
«Πιστεύεις πραγματικά ότι οι άνθρωποι που σε συναναστρέφονται θα σε έχουν στο μυαλό τους ως την κοπέλα που έχει ρυτίδες ή όχι; Αυτή είναι η ταυτότητα που εσύ η ίδια αποδίδεις στον εαυτό σου; Και ακόμη και αν αυτή είναι η ταυτότητα που μπορεί να σου αποδίδουν κάποιοι ανεγκέφαλοι, εσύ γιατί την ενστερνίζεσαι; Δεν αξίζουν δεύτερη ματιά να τους ρίξεις, εσύ φαίνεσαι ξύπνια κοπέλα, γιατί το κάνεις αυτό στον εαυτό σου;»
«Μα όλοι το κάνουν πια!. Δεν είναι καταπληκτικό που δεν γερνάς πια;»
«Γιατί είναι κακό τo να γερνάς δηλαδή; Γιατί είναι κακό το να είσαι ευτυχισμένος με αυτό που είσαι και εισπράττουν και οι άλλοι και όχι με αυτό που φαίνεσαι εξωτερικά; Εξάλλου αν νιώθεις έτσι, όσες πλαστικές και να κάνεις ποτέ δεν θα βρεις γαλήνη γιατί και πάλι θα υπάρχει κάτι περισσότερο και νέο που θα μπορείς να κάνεις και γιατί κάποια άλλη θα φαίνεται καλύτερη από σένα, κλπ, κλπ».

Και μίλησε τρίτος…"Botox για ενέσεις στον εγκέφαλο υπάρχουν;".
Πέστα Χρυσόστομε…..


4.2.05

Εδώ παπάς, εκεί παπάς, που είναι ο παπάς;

Τώρα φταίω εγώ που ευχαριστιέμαι με όσα γίνονται με τους παπάδες και τους ξεμπροστιάζουν επιτέλους;

"Αλβανός 17 ετών εκτελούσε χρέη… επιβήτορα στους κληρικούς της ενορίας".
"Ρουμάνες ιερόδουλες περνούσαν τα σύνορα νόμιμα, εφόσον καταγράφονταν ως καλόγριες και εργάζονταν σε γυναικείο «μοναστήρι», στο οποίο η είσοδος επιτρέπονταν μόνο σε παπάδες."
Και ας μην πιάσουμε το θέμα με τον Γιοσάκη.

Το όλο θέμα δεν έχει να κάνει με Τον Θεό, τη θρησκεία, ή μερικούς πραγματικά πνευματικούς ανθρώπους που κάνουν μεγάλο έργο, αθόρυβα. Έχει να κάνει με όλους αυτούς τους γελοίους τύπους που θέλουν να ονομάζονται κληρικοί και ξεφτιλίζουν κάθε έννοια αυτού του τύπου.


Είχα βαρεθεί να ακούω τον κάθε έναν από τους γνωστούς μου να διηγείται τη δική του πικάντικη ιστορία για τον παπά που είχε γνωρίσει αυτός - και κανείς να μην κάνει τίποτα γι'αυτό.
Παπάδες που τα βράδια βγάζουν τα ράσα και τριγυρνούν στα στριπτηζάδικα.
Παπάδες παντρεμένους που κυνηγούν κάθε θηλυκό (και αρσενικό καμιά φορά) της περιοχής.
Παπάδες που κάνουν κομπίνες.
Παπάδες που ζητούν πικάντικες σεξουαλικές λεπτομέρειες στις εξομολογήσεις… και πάει λέγοντας.
Ε,ναι! Ευχαριστιέμαι που βγαίνουν όλα στη φόρα επιτέλους.

Μακάρι να καθαρίσει το τοπίο. Έστω και για λίγο. Γιατί να είσαι οποιουδήποτε τύπου επαγγελματίας και να είσαι διεφθαρμένος, πάει κι έρχεται. Αλλά να εκπροσωπείς, υποτίθεται, την πνευματικότητα που πρέπει να προσπαθήσει να βρει κάθε άνθρωπος σε αυτή τη ζωή ζητώντας την καθοδήγησή σου κι εσύ να είσαι διεφθαρμένος, ε, αυτό δεν τρώγεται με τίποτα.

ΥΓ. Ακόμη και αν ισχύει η άποψη ότι όλα αυτά βγαίνουν τώρα για να αποδυναμωθεί ο Χριστόδουλος, καθόλου δεν μ'ενδιαφέρει.





2.2.05

Εγώ φακελάκι δεν δίνω!!!

«Εγώ φακελάκι δεν δίνω!!!», αποκρίθηκα αντανακλαστικά στην ασφαλίστριά μου, όταν μου είπε ότι έχει ακούσει ότι ο γιατρός με τον οποίο έκλεισα να κάνω μια εγχείρηση, ο καλύτερος στον τομέα του υποτίθεται, ζητάει φακελάκι 500-1000€!
«Εννοείται, γι’αυτό πρέπει να βρούμε άλλο γιατρό».


Η εγχείρηση που θα κάνω δεν αφορά σε τίποτα ανησυχητικό, είναι ένα θέμα ρουτίνας. Σκέψου τι τραβάνε αυτοί που έχουν κάτι σοβαρό, τα σπίτια τους θα πουλάνε για να ασχοληθεί μαζί τους ο «καλός» γιατρός. Και μιλάμε για δημόσιο νοσοκομείο, στο οποίο η ασφαλιστική καλύπτει όλα τα έξοδα.

«Να σου πω», της λέω, «σκέφτομαι να κάνω το εξής»
«Όταν έρθει στο δωμάτιο να μου ζητήσει τα 1000€, θα τον μαγνητοφωνήσω. Και μετά θα του βάλω να ακούσει την κασέτα και θα του πω: τώρα δώσε μου εσύ 5.000€ αν δεν θες να τη δημοσιοποιήσω και να σε πάω στον εισαγγελέα, παπάρα!».
Ακόμα γελάει η ασφαλίστρια.
Μα γιατί;
Εγώ σοβαρά το είπα… :)

1.2.05

Ποιός Δαρβίνος;

Πάνω που με τα τραγελαφικά που συμβαίνουν τελευταία με τους κληρικούς έχω πιάσει άπειρες συζητήσεις για το διαχωρισμό της "εκκλησίας" από τη "θρησκεία" και της θρησκείας από την γενικότερη έννοια του "Θεού" και της φιλοσοφίας του "καλού και του κακού", πέφτω στο post του xpan που ανάμεσα σε άλλα μας δίνει και την πληροφορία ότι η θεωρία του Δαρβίνου αμφισβητείται πλέον από διάφορες ομάδες (και δεν εννοώ επιστημονικές).
Ενδιαφέρον θέμα και τεράστιο άνοιξε ο φίλος μας...