31.1.05

Έναν εξορκιστή παρακαλώ


Παραλίγο να "τα κάνω πάνω μου" απ’το φόβο μου.
Και γιατί. Γιατί έπεσα θύμα εγκληματικής ενέργειας; Όοοχι. Γιατί βρέθηκα σε δυστύχημα εγώ ή κάποιος άλλος; Όοοχι. Γιατί συνέβη κάτι πολύ σοβαρό; Όοοχι. Αλλά;

Κάτι μ’έπιασε την Παρασκευή το βράδυ που σερφάριζα στο internet και κόλλησα σε κάποια site που αναφέρονται σε παραψυχολογικές εμπειρίες και φαινόμενα. Γενικά, την έχω την πετριά από μικρή, πεθαίνω για ιστορίες με φαντάσματα και άλλα περίεργα κι έτσι και γυριστεί και κανένα καλό θρίλερ, πρώτη-πρώτη στήνομαι έξω απ'τα σινεμά. Διάβαζα λοιπόν τις «αληθινές» εμπειρίες ανθρώπων που έλεγαν ότι έχουν «πνεύματα-φαντάσματα» στο σπίτι τους και… το επιβεβαίωναν και οι σχετικοί επιστήμονες – παραψυχολόγοι – τσαρλατάνοι, ή και όλοι αυτοί μαζί (ό,τι θέλετε παίρνετε). Λοιπόν οι παθόντες, ανάμεσα σε άλλα, έλεγαν ότι ξεκίνησαν να καταλαβαίνουν ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με το σπίτι που μένουν, όταν άρχισαν να ανοιγοκλείνουν τα φώτα μόνα τους, όπως και διάφορες άλλες ηλεκτρικές συσκευές.

Κάποια στιγμή βαρέθηκα, κλείνω τον υπολογιστή και βγαίνω από το δωμάτιο κλείνοντας και το φως πίσω μου. Προχωράω προς την κουζίνα χαμογελώντας και σκέφτομαι:


«Βρε, τι πλάκα που είχαν όλα αυτά, σίγουρα αυτοί που έχουν τα site γράφουν τις ιστορίες μόνοι τους για να μπαίνει κόσμος. Χα, χα, χα, φαντάζεσαι τι πλάκα, να γυρνούσα την πλάτη μου τώρα και να έβρισκα το φως του δωματίου που έκλεισα, ανοιχτό; Πολύ γέλιο θα κάναμε».

Και γυρνάω. Και τι βλέπω!
Το φως που είχα κλείσει ήταν ορθάνοιχτο! Τ'ορκίζομαι!! ΩΩΩΧΧΧΧ!!!

Και αρχίζει το "μυαλό" - "και τα'λεγε εκείνη η συμφοιτήτριά μου ότι γίνονται πράγματα στο σπίτι της κι εγώ δεν την πίστευα / και θυμάσαι τότε στο εκκλησάκι της Πλάκας που είχες πετύχει εκείνο τον εκορκισμό και είχες φρικάρει; / βρε και πνεύμα να είναι μάλλον έχει πολύ χιούμορ για να μου την κάνει έτσι, τώρα θα σπάει πολύ πλάκα μαζί μου / μήπως πρέπει να πω κάποια προσευχή / μήπως είμαι ηλίθια; / προσγειώσου ούφο, παραλίγο να τα κάνεις πάνω σου, μάλλον δεν έκλεισες καλά το διακόπτη / μα αφού θυμάμαι πολύ καλά ότι τον έκλεισα / λες να διάβασα αυτές τις αηδίες και να έγινε κάτι; / σύνελθε!"

Εννοείται πως μάλλον δεν είχα κλείσει καλά τον διακόπτη. Εννοείται πως τα ηλεκτρικά του σπιτιού είναι παλιά και κάνουν διάφορα κόλπα κατά καιρούς. Εννοείται πως δεν πιστεύω ότι συμβαίνει τίποτα περίεργο με το σπίτι και ότι αυτή ήταν μια πολύ διασκεδαστική σύμπτωση.
Αλλά όμως…. παραλίγο!!!!

ΥΓ1. Έμαθα ότι ο Χαρδαβέλλας είχε μια σχετική εκπομπή το Σάββατο. Κρίμα που δεν το ήξερα να έπαιρνα τηλέφωνο για… μια γνώμη :) :) :)

ΥΓ2. Τελικά δεν είμαι και τόοοοσο αλαφροίσκιωτη. Εδώ στη Ρουμανία τρώνε τις καρδιές των πεθαμένων για να εξολοθρεύσουν τα … βαμπίρ!




27.1.05

60 χρόνια από την απελευθέρωση του Auschwiz

Η ύπαρξη και ο τρόπος λειτουργίας των στρατοπέδων συγκέντρωσης των Ναζί στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, είναι ένα γεγονός που μου έχει σημαδέψει το μυαλό από τότε που μου ήμουν παιδί.

Το CNN έχει ένα εξαιρετικό φωτογραφικό αφιέρωμα, για όποιον ενδιαφέρεται.

Αυτό που ακόμη δεν μπορώ να καταλάβω - ίσως αφελώς σα να είμαι ακόμη παιδί - είναι πως είναι δυνατόν ένας λαός που έχει υποστεί τόσα πολλά να ακολουθεί σήμερα πολιτικές τόσο επιθετικές απέναντι σε άλλους λαούς...

24.1.05

Street Stories, όνομα και πράγμα :)

Μια ιστορία φαντασίας σε συνέχειες, από όλους εμάς, στο blog του Street Stories. Όποιος ενδιαφέρεται, μπορεί να πιάσει την ιστορία από εκεί που την άφησε ο προηγούμενος και να την παραδώσει στον επόμενο...

Let's have fun!

20.1.05

Early Morning Romance...

Οχτώ η ώρα σήμερα το πρωί. Κουρνιάζω στην είσοδο της πολυκατοικίας περιμένοντας να κόψει λίγο η βροχή για να ξεμυτίσω. Ρίχνει καρεκλοπόδαρα. Έχω ντυθεί σαν κρεμμύδι, είμαι πολύ κρυωμένη, έχω ρίγη και βήχω ασταμάτητα. Η μύτη μου τρέχει και τα κόκκαλα πονάνε.

"Φτου! Δεν θα την γλυτώσω, θα κρεβατωθώ όπου να'ναι", σκέφτομαι. "Να πάρω βιταμίνες και φάρμακα".

Απέναντι, διαγωνίως, το Φαρμακείο της γειτονιάς. Το έχει ένας πολύ καλός 55άρης κύριος, συμπαθέστατος. 'Ολοι ξέρουμε ότι ήταν παντρεμένος χρόνια, χωρίς παιδιά και η γυναίκα του πέθανε μετά από πολυετή μάχη με τη γνωστή ασθένεια. Χαμογελαστός πάντα, αν και στα μάτια του δεν κρύβεται η μελαγχολία. Πριν λίγο καιρό προσέλαβε και μία βοηθό, μία 50αρα κυρία, με πολύ ευγενική φυσιογνωμία. "Αυτός θα με σώσει! Πάντα ανοίγει από νωρίς το πρωί".

Τρέχω μέσα στην βροχή για να περάσω απέναντι. Ανοίγω με φούρια την πόρτα και "μπουκάρω" μέσα, κυριολεκτικά και.... Γουάου!!!!

Ο κ.Χ και η κα Ψ. είναι αγκαλιασμένοι και φιλούνται με πάθος! Με τρελλό πάθος!!!

Κοκκαλώνω και κάθομαι και τους κοιτάω σαν βλάκας.

Ο κ.Χ και η κα Ψ. χωρίζουν απότομα, επίσης κοκκαλώνουν κι επίσης κάθονται και με κοιτάνε σαν βλάκες, με μάγουλα κατακόκκινα σαν ντομάτες.

....... (αιώνια στιγμή, απόλυτης ακινησίας)

"Καλά ντε! Δεν σας έπιασα και να κλέβετε τα μήλα από την αυλή του γείτονα! (δυστυχώς, όχι πολύ πετυχημένο, αλλά η γιαγιά μου το έλεγε πάντα αυτό και μου βγήκε αντανακλαστικά μέσα στη γενική αμηχανία).

Ξεκαρδιστικά γέλια! Από όλους!

Μπήκαν πίσω μου δύο γηραιές κυρίες για να εξυπηρετηθούν. Αναρωτήθηκα γιατί μας κοιτάζουν τόσο καχύποπτα, μέχρι που συνειδητοποίησα ότι ο κ.Χ, η κα Ψ. κι εγώ, είμασταν κατακόκκινοι, χασκογελάγαμε ("χιχιχι, θα θέλατε ένα κουτάκι με βιταμίνες C; χιχιχιχι, βεβαίως εκείνο το ροζ που είναι τόσο χαριτωμένο, χιχιχι) και είχαμε κάτι τεράστια χαμόγελα μέχρι τ'αφτιά.

Πήρα τα φάρμακά μου κι έφυγα.

Από εκείνη τη στιγμή και μέχρι τώρα, νιώθω μια ανεξήγητη χαρά. Μου έφτιαξαν τα κέφια για όλο τον επόμενο μήνα!





19.1.05

Perception vs Reality

Αντιγράφω από το site της PIPA - Program on International Policy Attitudes

"According to a new BBC World Service Poll of twenty-one countries from all regions of the world, the reelection of President Bush is seen as negative for world peace and security by a majority in sixteen countries and a plurality in another two.
On average across all countries, 58 percent said that Bush's reelection was negative, while 26 percent said that it was positive for global security.
The poll of 21,953 people was conducted by the international polling firm GlobeScan together with the Program on International Policy Attitudes (PIPA) at the University of Maryland.
Doug Miller, President of GlobeScan, comments, "Our research makes very clear that the reelection of President Bush has further isolated America from the world. It also supports the view of some Americans that unless his Administration changes its approach to world affairs in its second term, it will continue to erode America's good name, and hence its ability to effectively influence world affairs."
In addition to the 21 countries polled, a poll of 1,000 Americans was conducted. Not surprisingly 56% of Americans expressed the view that Bush's reelection is positive for world security (negative 39%) and 71% said that the US is having a mostly positive influence in the world (25% mostly negative)."


Αυτό, στη γλώσσα της επικοινωνίας, λέγεται Perception vs Reality...

...

"Τα μικρά μυαλά έχουν επιθυμίες.
Τα μεγάλα μυαλά έχουν στόχους."

Μου'κατσε.

17.1.05

Εσένα με τι σε ψεκάσανε, βρε;

Ποιός είναι ο πιο εύκολος τρόπος για να νικήσουμε τον εχθρικό στρατό; Να τον διαλύσουμε εκ των έσω. Με αξιοποίηση κατασκόπων; Με υποστήριξη προδοτών; Με ευφυείς στρατιωτικές στρατηγικές; Με έμμεση επιβολή καταστάσεων πείνας, δίψας και γενικότερης εξουθένωσης;

Όοοοοοοχιιι.....

Ψεκάζεις τους αντίπαλους στρατιώτες με ένα σπρέυ κι από κει που σκέφτονταν την επικείμενη μάχη, τώρα γλυκοκοιτάνε ο ένας τον άλλο... Αγκαλιάζονται, φιλιούνται, ονειρεύονται γάμους και παιδιά και μετατρέπουν το στρατόπεδο σε ομοφυλοφιλικά Σόδομα και Γόμορα. Και αν ο ψεκαστής δεν είναι της ρομαντικής σχολής, τους ψεκάζει με το εναλλακτικό σπρέυ που τους κάνει να βλέπουν τον διπλανό, αντί για λουκουμάκι λαχταριστό, ως τον χειρότερο εχθρό της ζωής τους που πρέπει οπωσδήποτε να εξοντώσουν. Οι αντίπαλοι, δεν έχουν παρά να κάθονται, να παρατηρούν και να σπάνε πλάκα.

Οχι, δεν πήρα τίποτα ληγμένα και τα φαντάστηκα όλα αυτά, τα διάβασα.... Στην ιστοσελίδα της οργάνωσης για τα ανθρώπινα δικαιώματα Sunshine-Project και στο σχετικό άρθρο του in.gr - εργαστήριο χημικών είχε κάνει πρόταση στο Υπουργείο Εθνικής Αμύνης των ΗΠΑ για την κατασκευή χημικών αερίων που προκαλούν ομοφυλοφιλικές ή βίαιες τάσεις στον στρατό του αντιπάλου. Η πρόταση του εργαστηρίου απορρίφθηκε.

14.1.05

Βασανιστήρια με... "βούλα"!

Δεν είχα συνειδητοποιήσει ποτέ ότι οι ταπεινώσεις και τα βασανιστήρια που υφίστανται οι κρατούμενοι στις φυλακές και στα ψυχιατρεία, δεν ήταν μόνο αποτέλεσμα της ανεξέλεγκτης έκφρασης των σαδιστικών ενστίκτων του κάθε καραγκιόζη, αλλά και υποχρεωτική πρακτική που στηρίζεται σε ένα πολύ συγκεκριμένο δομικό πλαίσιο λειτουργίας που εδώ και χρόνια έχουν ορίσει οι ψυχολόγοι!

Κουφαθήκατε; Διαβάστε παρακάτω.

Σκεφτόμουν την υπόθεση των βασανιστηρίων στο Γκουαντανάμο, στην οποία αναφέρθηκε εχθές ο Αρκούδος, όταν βρέθηκα στο σπίτι μιας φίλης που κάνει μεταπτυχιακό σε έναν τομέα της ψυχολογίας. Bingo! Ανάμεσα στα χαρτιά της βλέπω μια εργασία παρουσίασης και κριτικής του πλαισίου λειτουργίας των «ολοπαγών ιδρυμάτων», δηλαδή των φυλακών, ψυχιατρείων, αλλά και μοναστηριών, κλπ, δηλαδή ιδρυμάτων στον οποίο γίνεται εκούσιος ή ακούσιος εγκλεισμός του τροφίμου.

Πιάνω ένα κομμάτι που αναφέρετε στις φυλακές και συνοψίζει την λογική πίσω από το λειτουργικό τους πλαίσιο.

Αντιγράφω από την εργασία της φίλης μου:

«Τα βασικά στοιχεία που χαρακτηρίζουν τον ιδρυματικό κόσμο, όπως διαμορφώνεται για τους τροφίμους, είναι μια σειρά μειώσεων, υποβιβασμών, ταπεινώσεων και βεβηλώσεων του εαυτού τους (…) Οι πρώτες δοκιμασίες υπακοής τους αποτελούν και την μύησή τους στο νέο του κόσμο, ώστε να κατανοήσουν σύντομα τη «δεινή» τους θέση. Η απώλεια του ονόματος του τροφίμου, η απογύμνωση της εμφάνισής του από τα ρούχα που είχε έως εκείνη τη στιγμή και η στέρηση ιδιοκτησίας, συντελούν στην αίσθηση της απώλειας της ταυτότητάς του. (….) Οι ενέργειες που εν συνεχεία προκαλούν την πλήρη ταπείνωση των τροφίμων, όπως είναι οι λεκτικές προσβολές, οι σωματικοί εξευτελισμοί, το καταναγκαστικό σεβαστικό πρότυπο προς το προσωπικό, η μιαντική έκθεση, κ.α, αποτελούν συμβολικές συνεκδοχές, ασυμβίβαστες με την ιδέα που είχαν οι τρόφιμοι για τον εαυτό τους ως τη στιγμή της παραμονής τους στο ίδρυμα. Αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας, μακροπρόθεσμα, είναι η δημιουργία απόλυτης ψυχολογικής απόστασης του τροφίμου ανάμεσα στον ίδιο και στην ευτελιστική του κατάσταση. (…) το δομικό σχέδιο λειτουργίας των ολοπαγών ιδρυμάτων έχει ως αποτέλεσμα για τους τροφίμους την απώλεια της αίσθησης ότι διατηρούν οποιουδήποτε έλεγχο στον κόσμο τους (απώλεια αυτεξουσιότητας), την κατάργηση των προσωπικών επιθυμιών και την εκλογίκευση όλων των ειδών βιαιοπραγιών που γίνονται εις βάρος τους. Μέσα από αυτές τις διαδικασίες, ο τρόφιμος γίνεται λιγότερο ικανός να προστατεύσει το εγώ του κατευθύνοντας την εχθρότητά του προς εξωτερικούς στόχους

«Τελικός στόχος των ιδρυμάτων», μου εξηγεί η φίλη μου, «υποτίθεται ότι είναι η αλλαγή των τροφίμων, δηλαδή η επαναλειτουργία των αυτορυθμιστικών μηχανισμών του τροφίμου - όπως διαμορφώθηκαν μέσα στο ίδρυμα - ακόμη και μετά την έξοδό του από αυτό. Ωστόσο, η αλλαγή αυτή σπάνια επιτυγχάνεται και ακόμη και όταν συμβαίνει, δεν είναι πάντα η επιδιωκόμενη».

Έλα ντε! Γιατί άραγε;

Απ’ότι μου εξήγησε, μεγάλη «σχολή» ψυχολόγων είναι αντίθετη με αυτό το πλαίσιο λειτουργίας (όπως και η ίδια η φίλη μου άλλωστε) και προσπαθούν να αλλάξουν τα πράγματα βασιζόμενοι στη σύγχρονη γνώση.

Το υπάρχον πλαίσιο λειτουργίας δημιουργεί μεγάλα προβλήματα και στο προσωπικό των ιδρυμάτων. Στους «καλούς», η κακομεταχείριση που ορίζει το δομικό λειτουργικό σχέδιο του ιδρύματος να ασκήσουν στους τροφίμους αφήνει σημάδια ακόμη και στους ίδιους. Στους «κακούς», δίνεται απλόχερα η ευκαιρία να ασκήσουν όλα τα σαδιστικά τους ένστικτα.

Δεν ξέρω τι να πω.

Το «Εξπρές του Μεσονυχτίου» με την έγκριση των ψυχιάτρων.
Τουλάχιστον αυτών του προηγούμενου αιώνα.


11.1.05

Τα μπλουζ των 13...

Δύσκολες μέρες οι δύο τελευταίες. Γύρισα πριν λίγο σπίτι μετά από 12 ώρες δουλειά ... Τυγχαίνει καμιά φορά. Προσπαθώ να χαλαρώσω και να αδειάσω το μυαλό μου από τα πάντα. Κάτι τέτοιες στιγμές μου αρέσει ή να κοιτώ παλιές φωτογραφίες , ή να χαζεύω τα ημερολόγια που κρατούσα μικρή. Θυμάμαι πως ήμουν έφηβη και όλα μου φαίνονται πολύ αστεία πια.

Ξεφυλλίζω το ημερολόγιο που έγραφα όταν ήμουν 13 και διαβάζω. Είχα καψουρευτεί πολύ ένα παιδί που το έλεγαν Δημήτρη. Μια κουβέντα είναι αυτή βέβαια. Δεν είχαμε μιλήσει ποτέ. Μόνο κοιταζόμασταν με νόημα στα μάτια, από μακριά, στα διαλείματα του σχολείου. Μια φίλη μου θα έκανε πάρτυ το Σάββατο και θα τον καλούσε. Είχαμε συνεννοηθεί να βάλει ντίσκο και να σηκωθώ να χορέψω δίπλα του - τότε θα άλλαζε την μουσική και θα έβαζε μπλουζ και... δεν μπορεί, δίπλα του θα ήμουν, θα μου ζητούσε να χορέψουμε!

Κατά τις 8 το απόγευμα του Σαββάτου έρχεται να με πάρει από το σπίτι ο κολλητός μου για να πάμε στο πάρτυ.
"Μα καλά, τι έφαγες και βρωμάς έτσι;", η πρώτη κουβέντα του κολλητού 13χρονου.
"Τι; Τι εννοείς;", μου σηκώθηκαν οι τρίχες του κεφαλιού.
"Βρωμάς σκόρδο βρε παιδάκι μου, τζατζίκι έφαγες;"
Μια ολόκληρη γαβάθα. Όλο το μεσημέρι αυτή τη δουλειά έκανα, είχα πέσει με τα μούτρα στο τζατζίκι - για το οποίο, παρεπιμπτόντως, ακόμη τρελλαίνομαι.
Μεγάλη συμφορά!
Τι καραμέλες είχα φάει, τι τσίχλες, από το στομάχι αναδυόταν η σκορδίλα. Που να τολμήσω να πλησιάσω τον Δημήτρη ή να του μιλήσω από κοντά.
Και το αποκορύφωμα; Ήρθε και μου ζήτησε να χορέψουμε μπλουζ! Κι εγώ... αρνήθηκα! Για να μην βρωμάω τζατζίκι και φρικάρει!

Τι κλάμα είχα ρίξει εκείνο το βράδυ... δεν λέγεται!
Πάει ο Δημήτρης μετά από αυτό. Ούτε που με ξανακοίταξε.
Μου έμεινε όμως το ηθικό δίδαγμα. Δεν ξανάφαγα ποτέ στη ζωή μου τζατζίκι πριν από έξοδο ή... από επικείμενο μπλουζ!!!

4.1.05

Δεν το χωράει ο νους...

Μετά τα τσουνάμι, οι βιασμοί και οι απαγωγές παιδιών με κατεύθυνση τα πορνεία ή τις κλινικές εμπορίας οργάνων. Τι άλλο θα ακούσουμε πια; Πως μπορούν ανθρώπινα όντα να δρουν με αυτόν τον τρόπο; Ως πότε; Σκέφτομαι τους ιδιοκτήτες και τους πελάτες των πορνείων (κατά κανόνα "πολιτισμένοι" δυτικοί) και μου'ρχεται τρέλλα.

Ένας τρόπος βοήθειας είναι αυτός που αναφέρει και ο Αρκούδος. O άλλος τρόπος, αυτός της προφύλαξης των αθώων και της ψυχολογικής υποστήριξης, δεν ξέρω ποιός είναι... Ποιός είναι;



3.1.05

Πίσω στα θρανία...

Αν ισχύει αυτό που λένε ότι όπως είναι η πρώτη μέρα του χρόνου έτσι θα’ναι και ολόκληρη η χρονιά σου, τότε η δική μου θα είναι αρκετά περιπετειώδης και ενδιαφέρουσα. Ξεκίνησε με ένα ξέφρενο πάρτυ χιλίων ατόμων απ’όλο τον κόσμο στην Ερυθρά Θάλασσα, στην Αίγυπτο και τελείωσε με ένα απίστευτο ράλυ με μοτοσυκλέτες στην έρημο του Σινά. Μόνο μια μικρή κρίση γαστρεντερίτιδας στο μέσο της ημέρας με κάνει και σκέφτομαι διάφορα περίεργα για τους μεσαίους μήνες του 2005 :)

Νιώθω πολύ τυχερή που μπόρεσα να κάνω αυτό το ταξίδι στην Αίγυπτο, το οποίο συνιστώ ανεπιφύλακτα γιατί είναι πολύ λογικό (έως πάμφθηνο) οικονομικά και με μεγάλο ενδιαφέρον για τους πάντες, όποιες και αν είναι οι αναζητήσεις τους – ιστορικές, αρχαιολογικές, πνευματικές, φυσιολατρικές, κοινωνιολογικές, πολιτικές…. Παράδεισος για τους divers και για τους ανθρώπους που αγαπούν τα extreme sports και την περιπέτεια γενικότερα.

Μεγάλη - συγκλονιστικά, απελπιστικά - στενάχωρη "πινελιά", τα γεγονότα στις περιοχές που έπληξε το Τσουνάμι. Και να σκεφτείς ότι παραλίγο το ταξίδι αυτό να είχε γίνει στο Πουκέτ… Ευτυχώς τουλάχιστον που οι ανθρωπιστικές οργανώσεις και οι διάφοροι φορείς μας έχουν δώσει ήδη τη δυνατότητα να προσφέρουμε κι εμείς – ο κάθε ένας από εμάς – κάτι, ότι μπορούμε για να βοηθήσουμε τους ανθρώπους που ζουν αυτή τη φρικτή τραγωδία.

Πίσω στα θρανία, προσπαθώ να προσαρμοστώ στην καθημερινότητα, νιώθοντας ευγνώμων που είμαι καλά και που έκανα αυτό το ταξίδι κι έχοντας στο μυαλό ακόμα νωπές, έντονες εικόνες – από τη μία το επιβλητικό τοπίο του όρους Σινά και από την άλλη τα δακρυσμένα μάτια ενός τουρίστα που εξιστορούσε στο CNN, ότι δεν θα ξεχάσει όσο ζει το πρόσωπο μιας γυναίκας που του πέταξε στα χέρια του το μωρό της για να το σώσει, καθώς την κατάπινε το νερό…

Ας είμαστε όλοι καλά το 2005, με Υγεία, πάνω απ’όλα.
Η ζωή είναι μπροστά.