Να θυμηθώ να μην ξεχνάω...

Ξεφύλλιζα ένα βιβλίο – album της φωτορεπόρτερ Jenny Matthews με θέμα «Women and War». Η γυναίκα αυτή καλύπτει τις πολεμικές συρράξεις σε όλες τις περιοχές του πλανήτη, τα τελευταία 35 χρόνια, προσηλώνοντας την ματιά της κυρίως στις κοινωνικές τους επιπτώσεις.

Την γνώρισα κάποτε, σε μια χώρα της Αφρικής που είχα φτάσει με μια ανθρωπιστική οργάνωση και είχα βρει την προσωπικότητά της συγκλονιστική.
«Δεν θα ξαναπαραπονεθώ ποτέ για τίποτα, όταν γυρίσω στην Ελλάδα», της είχα πει.
Γέλασε.
«Θα τα ξεχάσεις όλα σε έναν μήνα, όταν γυρίσεις στην Ελλάδα», μου είπε εγκάρδια χτυπώντας με στην πλάτη.

Στο συγκεκριμένο βιβλίο έχει συγκεντρώσει φωτογραφίες της από γυναίκες και παιδιά θύματα - πολεμιστές, πρόσφυγες, τραυματίες από όλες τις χώρες που έχει βρεθεί.
Κόλλησα σε μία από αυτές, όπου ένα τρισχαριτωμένο κοριτσάκι γελά γιατί διαβάζει κάτι αστείο στο βιβλίο του. Διαβάζει με την μέθοδο Μπράιγ.
Δεν έχει μάτια.
Γεννήθηκε χωρίς μάτια, στο Βιετνάμ.
Η μητέρα της δηλητηριάστηκε κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης της από τις χημικές ουσίες που είχαν ρίξει οι αμερικανοί στα δάση της περιοχής με στόχο να καταστρέψουν την βλάστηση, ώστε να μην μπορούν να κρύβονται εκεί οι Βιετκόνγκ.

«Δεν θα ξαναπαραπονεθώ ποτέ για τίποτα», σκέφτομαι.
«Αυτό το παιδί γελά κι εγώ μέχρι πριν λίγο γκρίνιαζα για την ακρίβεια, για το ότι δεν μου φτάνει το δώρο για να αγοράσω όσα θέλω, γιατί ο ταξιτζής το πρωί μου την έσπασε, κλπ, κλπ»
Είχε δίκιο. Έχω ξεχάσει. Έχω ξεχάσει να βλέπω τα πράγματα στις πραγματικές τους διαστάσεις, ακόμα κι εγώ που τα έχω δει στην χειρότερη διάσταση που θα μπορούσαν ποτέ να έχουν. Ντροπή μου.

Αυτή θα είναι η ευχή και η προσπάθεά μου για το καινούργιο χρόνο.
Να μην ξεχνάω να εκτιμώ αυτά που έχουν πραγματική σημασία και αξία.
Να θυμάμαι να μην ξεχνάω....