23.12.04

Have Fun!

Ήρθε η ώρα... Να φύγω ταξιδάκι μακρινό... Θα επιστρέψω με το νέο έτος.

Θα σας σκέφτομαι όλους τους συν-bloggers. Και θα σας έχω πολλά νέα όταν γυρίσω.

Οι τελευταίοι μήνες του 2004 έγιναν ιδιαίτεροι χάρη σε εσάς - στα post σας, τα σχόλιά σας, τις συζητήσεις - διαφωνίες - συμφωνίες και στην απίθανη συνύπαρξή σας.


Εύχομαι στον καθένα από εσάς ξεχωριστά Καλές Γιορτές και ένα 2005 γεμάτο
πολλά χαμόγελα,
ακόμη περισσότερα γέλια,
δύναμη,
δημιουργικότητα,
όνειρα που πραγματοποιούνται,
ευχάριστες εκπλήξεις,
αξέχαστες ρομαντικές στιγμές,
αγάπη που σε πνίγει από την έντασή της,
φιλίες που σε κάνουν να κλαις από συγκίνηση
και πάντα υγεία για όλους - για εμάς - για αυτούς που αγαπάμε - για όλο τον κόσμο.

Θα τα ξαναπούμε τον... Ιανουάριο.

Have Fun!!! :)

20.12.04

Βαρύ το γουρουνόπουλο

Το βράδυ δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Έκλεινα τα μάτια και άρχιζε το αυτομαστίγωμα.

Όλα τα «λάθη» που έκανα τα προηγούμενα χρόνια περνούσαν ένα-ένα μπροστά από τα μάτια μου, σαν τα προβατάκια που μετράμε σε περίοδο αϋπνίας.

Βρε τι «cancel and delete» σκεφτόμουνα, βρε τι «μα για κάθε 1 λάθος έχεις και 10 σωστά», βρε τι «κοίτα μόνο μπροστά» και όλα τα σχετικά μου έλεγα, τίποτα δεν έπιανε. Μετά γύρισα πλευρό και άλλαξα τροπάριο. «Να βάλω στόχους για το 2005». «Να γράψω έναν 10λογο και να το κολλήσω δίπλα στο κρεβάτι για να το βλέπω κάθε πρωί και να μην ξανακάνω τα ίδια λάθη. Να γίνω καλύτερη». Μετά θυμήθηκα ότι μάλλον έφαγα βαριά για βράδυ και σηκώθηκα να πιω καμιά σόδα. «Το άτιμο το γουρουνόπουλο φταίει!», κατέληξα.

Ξανά στο κρεβάτι. Ομίχλη. Τώρα βρισκόμουν στην πλώρη ταχυπλόου που έσκιζε τα κύματα με ασύλληπτη ταχύτητα. Τα πόδια μου ήταν στερεωμένα για να είναι τα χέρια μου ελεύθερα να πυροβολήσουν. Κρατάω κάποιο όπλο και έχω μεγάλη ευθύνη. Μου έχει η αναθέσει η κυβέρνηση της Αυστραλίας να σκοτώσω τους δύο λευκούς καρχαρίες που επιτέθηκαν και έφαγαν έναν surfer και έναν κολυμβητή σε μία από τις ακτές τους την προηγούμενη εβδομάδα (πραγματικό περιστατικό που μου έκανε μεγάλη εντύπωση). Και να! Ξεπηδά ο ένας από δεξιά μου με τα σαγόνια ανοιχτά και τα δόντια έτοιμα να με αρπάξουν. Πυροβολώ αντανακλαστικά, δεκάδες φορές και τον σκοτώνω. Και να! Επιτίθεται και ο άλλος από αριστερά! Πυροβολώ και αυτόν και μετά κι άλλον κι άλλον… Μετά κοιμήθηκα σαν πουλάκι.

Το πρωινό ωραίο. Τα κέφια υπέροχα. Ο κόσμος χαμογελαστός, χωρίς όρεξη για δουλειά. Μόνο για κουραμπιέδες.
Όλα καλά θα πάνε…

15.12.04

Έξαλλη με τα ΜΜΕ για την κάλυψη της λεωφοροπειρατείας

Αυτή τη στιγμή που γράφω η ώρα είναι 09:40 και είμαι έξαλλη. Παρακολουθώ από το πρωί το θέμα με την «λεωφοροπειρατεία» και είμαι έξαλλη με τους δημοσιογράφους.

Ώρα 08:15 - Χωρίς να ξέρει ακόμη κανείς επίσημα την εθνικότητα των αλλοδαπών που κατέλαβαν το λεωφορείο, ο Παπαδάκης βγάζει τον Εκπρόσωπο των Αλβανών στην Ελλάδα και του επιτίθεται.
«Έπρεπε να ήσασταν ήδη εκεί και να κάνετε διαπραγματεύσεις μαζί τους! Με τους δικούς σας, τους Αλβανούς! Αυτή είναι η δουλειά σας! Μόνο για τα καλά βγαίνετε;».
Στη Λ.Μαραθώνος έχουν ήδη ξεκινήσει αψιμαχίες ανάμεσα σε έλληνες και αλβανούς.
Αλβανοί τηλεφωνούν στο κανάλι και ζητούν να κάνουν δημοσίως έκκληση στους «πειρατές» να παραδοθούν, «γιατί αν γίνει κάτι κακό, θα δυσκολέψει ακόμη περισσότερο η ζωή τους στην Ελλάδα».

Ώρα 08:20 – Αφού έχουν δείξει όλες τις κινήσεις της αστυνομίας Live, όλα τα κανάλια ("νάτος, νάτος ο ακροβολιστής κρυμμένος εκεί αριστερά, δεν τον έχουν πάρει χαμπάρι!!!"), ο Κουίκ κάνει κήρυγμα και λέει «εμείς θα σταματήσουμε να δείχνουμε τις κινήσεις, γι’αυτό και έχουμε κλείσει το πλάνο» (βλέπουμε το λεωφορείο σε μικρό κύκλο και όχι τον περιβάλλοντα χώρο).
Βγάζει κάποιον «μάρτυρα» και ανοίγει το πλάνο. Τελείως.
«Δεν πρέπει να δείχνετε τις κινήσεις της αστυνομίας», λέει ο άνθρωπος.
«Όχι, εμείς δεν το κάνουμε αυτό!» και ξανακλείνει το πλάνο…

Ώρα 08:30 – Βγαίνει κάποιος «μάρτυρας» στον Αυτιά και λέει ότι οι αλλοδαποί λένε ότι είναι Ρώσοι, «αλλά αυτός κατάλαβε από την προφορά ότι είναι αλβανοί και λένε ψέμματα».
«ΑΧΑ!» - η αντίδραση του δαιμόνιου Αυτιά...

Ώρα 08:45 – σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχαν οι αλλοδαποί με ραδιοφωνικό σταθμό, αναφέρουν ότι είναι Ρώσοι (κανείς δεν ξέρει όμως με σιγουριά τι είναι).

Από τη στιγμή που κανείς, μα κανείς δεν είναι σίγουρος για την εθνικότητα των αλλοδαπών (μέχρι την ώρα που γράφω), ούτε η αστυνομία, τι στο καλό βγαίνουν και βρίζουν τους Χ αλλοδαπούς;


Και από τη στιγμή που η επιχείρηση της αστυνομίας βρίσκεται σε εξέλιξη, τι παριστάνουν προσπαθώντας να "αποκαλύψουν πρώτοι" τι θα κάνει η αστυνομία και πότε θα σταματήσουν οι διαπραγματεύσεις και θα επιτεθεί; Για να το μάθουν οι "πειρατές";

Έλεος! Πολύ λίγες οι φωτεινές εξαιρέσεις, γενικώς...


ΥΓ. Για το θέμα του Παπαχρόνη, έγραψε και μία νομικός. Είναι πολύ ενδιαφέρουσα η συνεισφορά της, ρίξτε μια ματιά δυό post πίσω, στα σχόλια




13.12.04

Αεροπορικά εισιτήρια με 1€ (!)

"Πλήρωσε 2€ για αεροπορικά εισιτήρια, Γερμανία - Λαπωνία, το ορκιζόταν ο άνθρωπος"
"Ναι, κι εγώ είμαι ο Αγιος Βασίλης".
Το είχα ακούσει παλιότερα κι εννοείται ότι δεν έδωσα καμία σημασία. Μέχρι που σήμερα με πήρε τηλέφωνο μια φίλη.
"Θυμάσαι την Μαρία που σπουδάζει στην Μαδρίτη; Πήγε Ισπανία - Ιταλία με 1€".
"Τι εννοείς;"
"Υπάρχει μια αεροπορική εταιρεία που για άγνωστους λόγους, πουλάει τα εισιτήριά της για 1€. Είπε ότι το ταξίδι ήταν καταπληκτικό και ασφαλές. Οχι, η εταιρεία δεν λειτουργεί στην Ελλάδα".
"Μήπως ήταν προσφορά μηνός, για διαφήμιση;"
Μήπως το ένα, μήπως το άλλο;
Μπήκα και στο site που μου είπαν και τι να δω. Τα εισιτήρια από 1€ έχουν γίνει FREE...
Αν βγάλει κανείς νόημα, ας με φωτίσει και μένα.

PS. οι φόροι και όλα τα extra, τους βγήκαν 20-25€, είπαν...

10.12.04

Έπρεπε να αποφυλακιστεί ο Παπαχρόνης;

Έπρεπε να αποφυλακιστεί ο Παπαχρόνης;

Πρέπει να αποφυλακίζεται κάποιος που έχει καταδικαστεί σε δις ισόβια και 24 χρόνια, μετά από 22 χρόνια με δικαιολογία ότι «έχει σταματήσει να συμπεριφέρεται βίαια στους συγκρατούμενούς του και δείχνει καλή διαγωγή;». Αυτό είναι το κριτήριο του σωφρονισμού ενός serial killer με ψυχοπαθολογική προσωπικότητα;

Δεν είμαι ψυχολόγος, ούτε ειδική, ούτε επαγγελματίας κριτής. Απλά αναρωτιέμαι.
Έχοντας κάποιον επιστήμονα του χώρου στην οικογένεια, από πολύ μικρή απέκτησα πρόσβαση σε εξειδικευμένα βιβλία εγκληματολογίας και ψυχολογίας εγκληματιών. Ήταν τέτοιο το ενδιαφέρον μου που έφτασα στο σημείο να ψάξω και να διαβάσω ακόμη και 11 βιβλία ξένων ειδικών, με πιο προσιτά και κατανοητά - λόγω τρόπου γραφής και ανάλυσης μέσω προσωπικών εμπειριών και case studies - αυτά του John Douglas (πρώτη φορά φέτος βγήκε και ένα βιβλίο του στα ελληνικά) που ήταν ο άνθρωπος που έστησε όλο το επιστημονικό τμήμα των Profilers στο FBI, βοηθώντας εν συνεχεία και τις αστυνομίες άλλων χωρών. Αυτός ο τύπος έχει βοηθήσει στη σύλληψη δεκάδων τέτοιου τύπου εγκληματιών και ήταν ο πρώτος που έκανε μεγάλες συνεντεύξεις, σε συνεργασία με ειδικούς ψυχολόγους, σε όσους υπάρχουν στις φυλακές για να μπορέσουμε να κατανοήσουμε καλύτερα την ψυχοπαθολογία της προσωπικότητας ανθρώπων σαν τον Παπαχρόνη.

Και έχουν επανέλθει και έχουν καρφωθεί στο μυαλό μου κάποια πράγματα που έλεγε αυτός.

«Οι δικαστές δεν μπορούν να καταλάβουν πόσο εύκολο είναι να τους κοροϊδέψουν αυτές οι προσωπικότητες με την λεγόμενη καλή διαγωγή. Κριτήριο για την αποφυλάκισή τους πρέπει να είναι η μελέτη του ψυχοπαθολογικού παρελθόντος τους και όχι η καλή διαγωγή σε ένα περιβάλλον φυλακής όπου όλα τα στοιχεία που πυροδοτούν την εγκληματική τους συμπεριφορά, δεν υπάρχουν».

«Οι θύτες πρέπει να διαμένουν στην φυλακή, μόνο και μόνο για την προστασία της ψυχικής υγείας των θυμάτων (αυτών που επέζησαν και των συγγενών τους). Τα θύματα πρέπει να βρίσκονται σε προτεραιότητα και όχι οι θύτες».

Και θυμάμαι αυτό που διάβασα πριν 1-2 χρόνια στην εφημερίδα. «Κατάδικος που βρισκόταν στη φυλακή για βιασμούς παιδιών, κρίθηκε κατάλληλος για να λάβει πενθήμερη άδεια (!), λόγω καλής διαγωγής. Στη διάρκεια της άδειας του παρέσυρε και βίασε σε ερημική οικοδομή την 8χρονη…….».

Δεν κάνω προβλέψεις, ούτε ειδική είμαι για να αποφανθώ για τον συγκεκριμένο άνθρωπο και να πάρω θέση.
Απλά αναρωτιέμαι. Πρέπει να αποφυλακίζεται κάποιος που έχει καταδικαστεί σε δις ισόβια και 24 χρόνια, μετά από 22 χρόνια με δικαιολογία ότι «έχει σταματήσει να συμπεριφέρεται βίαια στους συγκρατούμενούς του και δείχνει καλή διαγωγή;». Αυτό είναι το κριτήριο του σωφρονισμού ενός serial killer με ψυχοπαθολογική προσωπικότητα;


9.12.04

Να θυμηθώ να μην ξεχνάω...

Ξεφύλλιζα ένα βιβλίο – album της φωτορεπόρτερ Jenny Matthews με θέμα «Women and War». Η γυναίκα αυτή καλύπτει τις πολεμικές συρράξεις σε όλες τις περιοχές του πλανήτη, τα τελευταία 35 χρόνια, προσηλώνοντας την ματιά της κυρίως στις κοινωνικές τους επιπτώσεις.

Την γνώρισα κάποτε, σε μια χώρα της Αφρικής που είχα φτάσει με μια ανθρωπιστική οργάνωση και είχα βρει την προσωπικότητά της συγκλονιστική.
«Δεν θα ξαναπαραπονεθώ ποτέ για τίποτα, όταν γυρίσω στην Ελλάδα», της είχα πει.
Γέλασε.

«Θα τα ξεχάσεις όλα σε έναν μήνα, όταν γυρίσεις στην Ελλάδα», μου είπε εγκάρδια χτυπώντας με στην πλάτη.

Στο συγκεκριμένο βιβλίο έχει συγκεντρώσει φωτογραφίες της από γυναίκες και παιδιά θύματα - πολεμιστές, πρόσφυγες, τραυματίες από όλες τις χώρες που έχει βρεθεί.
Κόλλησα σε μία από αυτές, όπου ένα τρισχαριτωμένο κοριτσάκι γελά γιατί διαβάζει κάτι αστείο στο βιβλίο του. Διαβάζει με την μέθοδο Μπράιγ.

Δεν έχει μάτια.
Γεννήθηκε χωρίς μάτια, στο Βιετνάμ.
Η μητέρα της δηλητηριάστηκε κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης της από τις χημικές ουσίες που είχαν ρίξει οι αμερικανοί στα δάση της περιοχής με στόχο να καταστρέψουν την βλάστηση, ώστε να μην μπορούν να κρύβονται εκεί οι Βιετκόνγκ.

«Δεν θα ξαναπαραπονεθώ ποτέ για τίποτα», σκέφτομαι.

«Αυτό το παιδί γελά κι εγώ μέχρι πριν λίγο γκρίνιαζα για την ακρίβεια, για το ότι δεν μου φτάνει το δώρο για να αγοράσω όσα θέλω, γιατί ο ταξιτζής το πρωί μου την έσπασε, κλπ, κλπ»
Είχε δίκιο. Έχω ξεχάσει. Έχω ξεχάσει να βλέπω τα πράγματα στις πραγματικές τους διαστάσεις, ακόμα κι εγώ που τα έχω δει στην χειρότερη διάσταση που θα μπορούσαν ποτέ να έχουν. Ντροπή μου.

Αυτή θα είναι η ευχή και η προσπάθεά μου για το καινούργιο χρόνο.

Να μην ξεχνάω να εκτιμώ αυτά που έχουν πραγματική σημασία και αξία.
Να θυμάμαι να μην ξεχνάω....

7.12.04

το τρίτο μας μάτι

Πλησίαζα προς το μπαρ και σκεφτόμουν «θέλω ένα ποτήρι νερό».
Η κοπέλα γύρισε, έβαλε νερό σε ένα ποτήρι και μου το έδωσε. «Ορίστε».
Αποσυντονίστηκα. «Συγνώμη… πως το ξέρατε ότι θέλω νερό;», ρώτησα όλο απορία.
«Μου το ζητήσατε», απάντησε, με ένα βλέμμα βαρεμάρας, μάλλον είχε μιλήσει με πολλούς μεθυσμένους απόψε. Εγώ όμως δεν είχα πιεί ούτε σταγόνα.
«Εσείς, με ακούσατε να το ζητάω;», γυρνάω και ρωτάω έναν νεαρό που καθόταν δίπλα.
«Οχι», είπε γελώντας και ανασήκωσε τους ώμους του.
«Σου έχει ξανασυμβεί αυτό;», την ρωτάω.
«Ποιο;»
«Να ακούς τη σκέψη των άλλων. Δεν σου ζήτησα νερό, σκέφτηκα να στο ζητήσω»
«Από τον Χαρδαβέλα δραπέτευσες;», είπε ο διπλανός και ξέσπασαν και οι δύο στα γέλια.
Κοκκίνισα. «Ρεζίλι έγινα», σκέφτηκα και μια στιγμή γύρισα και κοίταξα την κοπέλα με υποψία περιμένοντας κάποιο σχόλιο. Γέλασα μόνη μου με τον εαυτό μου γι’αυτό.
Τελευταία μου συμβαίνει όλο και πιο συχνά. Σαν να μεταδίδω τη σκέψη μου. Άνθρωποι που έχω φέρει έντονα στο μυαλό μου κι έχω να ακούσω χρόνια, επικοινωνούν ξαφνικά. Σκέφτομαι κάτι και οι άνθρωποι αντιδρούν σαν να με έχουν ακούσει. Γενικότερα, η διαίσθησή μου έχει οξυνθεί.

Δεν πιστεύω ότι έχω τηλεπαθητικές δυνάμεις ή κάτι παρόμοιο (μην με πάρετε και στο ψιλό), πιστεύω πως όλοι μας έχουμε το λεγόμενο «τρίτο μάτι», πιο κλειστό ή πιο ανοιχτό κατά καιρούς.
Ε, το δικό μου είναι wide open αυτή την εποχή.

3.12.04

Για να μην τηλεφώνησετε στους πρώην!

"Υπηρεσία πρόληψης τηλεφωνημάτων σε πρώην" , διάβασα στις online ειδήσεις της ΕΡΤ .

Ορίστε;

Έρευνα που έκανε αυστραλιανή εταιρεία κινητής τηλεφωνίας στους πελάτες της αποκάλυψε ότι "το 55% των ερωτηθέντων, μόλις ανοίξει τα μάτια μετά από μια νύχτα άγριας μέθης, το πρώτο πράγμα που κάνει είναι να αρπάξει το κινητό του για να δει σε ποιούς τηλεφώνησε, σε αντίθεση με ένα ισχνό 8% που θα προτιμήσει να ψάξει για παυσίπονο".

Φαίνεται πως όταν μεθάμε, η συντριπτική πλειοψηφία από εμάς το... ρίχνει σε μεταμεσονύχτια τηλεφωνήματα, λίαν επιθετικής ή/και ασυνάρτητης φύσης, κυρίως στους πρώην! Υπάρχει βέβαια κι ένα πολύ μικρό ποσοστό αυτών που παίρνει και βρίζει το αφεντικό του, ή άλλους φίλους και γνωστούς.

Είπε, λοιπόν, η εταιρεία, αντί να βάζετε τον/την κολλητό/ή να σας αποτρέψει από ένα τηλεφώνημα - που φρικάρετε στη σκέψη ότι μπορεί να κάνετε - όταν είστε μεθυσμένοι, πείτε μου εμένα ποιά νούμερα να βάλω στην μαύρη λίστα τις μεταμεσονύχτιες ώρες!

Καλό;

Τώρα που το σκέφτομαι, στο παρελθόν έχω κάνει κάνα-δυό τηλεφωνηματάκια σε πρώην, σε κατάσταση μέθης και ναι, σε μεταμεσονύχτιες ώρες, καθόλου επιθετικά, αλλά τελείως βλακώδη και πολύ θα ήθελα να μην τα είχα κάνει. Αλλά να πληρώνω και μια εταιρεία για ψυχολόγο / baby sitter / αποτρεπτή κακών πράξεων;;;; Μου φαίνεται απίστευτα αστείο!

Αυτό που δεν λέει το άρθρο είναι είναι πόσοι ζήτησαν αυτή την υπηρεσία. Αυτό πολύ θα ήθελα να το μάθω!




2.12.04

...

Δεν θα ξαναφάω ποτέ τόσο πολύ φαγητό το μεσημέρι στη δουλειά.
Πεθαίνω απ'τη νύστα.
Έτσι μου'ρχεται να ξαπλώσω πάνω στο γραφείο και να πάρω έναν υπνάκο για κάνα 20λεπτο.
Αχ...

1.12.04

Santa Claus is coming, tonight..!

"Ποιός θα ντυθεί Άγιος Βασίλης";
"Ο Νίκος, ο Νίκος που έχει και κοιλίτσα!"
"Και πως θα τον εμφανίσουμε στα μικρά;"
"Από την πόρτα"
"Ε, όχι που είναι η φαντασία μας!"
"Να τον βάλουμε στο σπίτι κρυφά όταν θα τρώνε και να τον κρύψουμε στο μπαλκόνι, μετά θα τους πούμε ότι τον άφησαν εκεί οι τάρανδοι"
"Μμμ....."
"Ρε συ Νίκο, δεν έκανες κάποτε rappel; Τι λες να σε δέσουμε από την ταράτσα και να κατέβεις με τα σχοινιά από τον τοίχο; Αυτό μάλιστα!"
"Εγώ ο πρώτος 'Αγιος Βασίλης που έσκασε στον δρόμο σαν καρπούζι δεν γίνομαι!!!"
"Ναι, σωστά, θα στενοχωρηθούν και τα παιδιά, φαντάζεσαι τραύμα;"
"Καμιά άλλη ιδέα;"
"Μμμμ..."