29.11.04

Ένα από εκείνα τα βράδυα

Είναι ένα από εκείνα τα βράδυα... της γλυκειάς μελαγχολίας... που θέλω να κατεβάσω το τηλέφωνο, να ανάψω κεράκια και αρωματικά στικ στο χαμηλό φως, ν'ακούσω Nina Simone και να μείνω μόνη με τον εαυτό μου... τις αναμνήσεις, τα όνειρα και την γλυκειά μελαγχολία...

"Θέλω να τους κάνω ρόμπα", είπαν...

Ο Κακαουνάκης στη Λαϊκή.
«Μεγάλε εσύ είσαι το μεγαλύτερο λαμόγιο απ’όλα», δηλώνει υπερήλικος συνταξιούχος.
«Δεν σ’αρέσω εεε;», χαμογελά ο δικός μας.
«Ούτε εσύ ούτε κανένας σας».


Τελικά πιστεύω ότι κατά βάθος, ένα μέρος του πληθυσμού φαντασιώνεται τον εαυτό του να κάνει βαρύγδουπες δηλώσεις και καταγγελίες στο μικρόφωνο κάποιου ρεπόρτερ, ή μεγαλόσχημου δημοσιογράφου, ενώ ένα άλλο μέρος φαντασιώνεται να τα «λέει έξω από τα δόντια σε αυτούς τους απατεώνες τους δημοσιογράφους», LIVE…

Δεν έπιασα ως θέμα την κατάσταση της δημοσιογραφίας σήμερα, ούτε ποια μέσα ή δημοσιογράφοι κάνουν καλά ή απαράδεκτα τη δουλειά τους και με ποια κριτήρια ορίζεται αυτό. Απλά με αφορμή το παραπάνω γεγονός που πέτυχα σε κάποιο πρωινό zapping ενημέρωσης, πριν φύγω για τη δουλειά, μ’έπιασε η περιέργεια και άρχισα να ρωτάω γνωστούς και φίλους, «αν ήσουν εσύ προσκεκλημένος για οποιοδήποτε θέμα σε ένα πάνελ/παράθυρο, κλπ και είχες απέναντι σου τον παρουσιαστή / παρουσιάστρια που ξεκίναγε τις - ίσως ανακριτικές - ερωτήσεις, πως ονειρεύεσαι ότι θα χειριζόσουν την κατάσταση;».

Δεν ήξερα τι ακριβώς να περιμένω. Iσως απαντήσεις του τύπου "δεν θα πήγαινα", "θα ετοιμαζόμουν με επιχειρήματα για να τους σκίσω", "θα υπερασπιζόμουν τον εαυτό μου χωρίς να άφηνα να με διακόπτουν", ;;; κλπ.

Το αποτέλεσμα όμως ήταν διαφορετικό... Οι 11 από τους 12 που ρώτησα έδωσαν (περίπου) τις εξής απαντήσεις:

«Αν ήμουν πολιτικός θα του έλεγα, τι μου επιτίθεσαι έτσι ανεκδιήγητε τύπε χωρίς να ακούσεις τι έχω να πω, τουλάχιστον εμένα με ψήφισαν μερικές χιλιάδες πολίτες, εσένα σ’έβαλε εδώ ο τάδε και όλοι ξέρουν τι γραμμή ακολουθείς, ενημερώσου πρώτα για το θέμα…»

«Εγώ θα του έλεγα, ποιος νομίζεις ότι είσαι ρε μεγάλε και μου κάνεις ανάκριση με αυτό το υφάκι και μάλιστα χωρίς να ξέρεις το θέμα, εγώ έχω δουλέψει 20 χρόνια για να στηθεί αυτή η εταιρεία κι εσύ φλομώνεις τον κόσμο με ανακρίβειες για να κάνεις νούμερα, χωρίς να σε νοιάζει τίποτα;»

«Εγώ θα του/της έλεγα, άσε τώρα που μου κάνεις εμένα μάθημα ηθικής, λες και δεν ξέρει όλη η αγορά από ποια κρεβάτια έχεις περάσει για να μας κάνεις τώρα τον ελεγκτή της ηθικής».

«Εγώ αν μου έκαναν δημόσια επίθεση με στοιχεία που δεν υφίστανται, αλλά με απόψεις, οι οποίες μάλιστα δεν αποδεικνύονται, όπως έχουμε δει πολλές φορές στο παρελθόν, θα έλεγα - κι εγώ έχω βιντεοκασέτες αγαπητέ κύριε τάδε μου που σας δείχνουν στο κρεβάτι με τον τάδε επιχειρηματία απ’τον οποίο τα παίρνετε για να τα λέτε αυτά - τι; δεν ξέρω τι λέω και δεν έχω αποδείξεις; ούτε εσείς έχετε για μένα, αλλά το όνομα μου το βεβηλώνετε για να κάνετε νούμερα…».

"Ποιός είσαι εσύ που θα μου κάνεις ανάκριση και βγάζεις και πόρισμα δημοσίως, όταν εκκρεμεί το θέμα στη δικαιοσύνη, εσύ θα έπρεπε να ήσουν κατηγορούμενος που βάζεις τους ρεπόρτερ σου να ρωτάνε τα παιδάκια "πως νιώθεις που δολοφονήθηκε ο μπαμπάς σου";

Κλπ, κλπ, κλπ.

Το τι άκουσα, δεν περιγράφεται. Το τι είπα για να παίξω τον δικηγόρο του διαβόλου - για την «ειλικρίνεια» των πολιτικών – για την «ηθική» των μεγάλων εταιρειών – για τις κομπίνες που πρέπει να αποκαλύπτονται – για τον «ελεγκτικό» ρόλο της δημοσιογραφίας, τίποτα δεν έπιασε.

Η συντριπτική πλειοψηφία αυτών που ρώτησα έχουν ονειρευτεί κάποια στιγμή της ζωής τους να βρεθούν σε ένα πάνελ, όπου χωρίς συγκεκριμένο θέμα, θα «κάνουν ρόμπα τον τάδε δημοσιογράφο», γιατί απεχθάνονται το στυλ, τη "γραμμή" (...) και τις μεθόδους παρουσίασης και συνεντεύξεων του ίδιου, ή της εκπομπής/Δελτίου Ειδήσεων του γενικότερα.

Βρε μήπως και δεν ρώτησα αντιπροσωπευτικό δείγμα;;; Εγώ νόμιζα πως ο κόσμος είτε απεχθάνεται την τηλεόραση γενικότερα, ή ονειρεύεται να βγει για να επιβεβαιώσει στους υπόλοιπους "τι καλός θα ήμουν ως πρωθυπουργός στη θέση του πρωθυπουργού". Ότι θα ήθελε να βγει για να "βρεθεί επιτέλους κάποιος να εκθέσει αυτούς τους τύπους όπως τους αξίζει", σε τέτοιο ποσοστό πραγματικά δεν το περίμενα.

Ένα πράγμα μόνο προστέθηκε στον γενικότερο προβληματισμό μου. Το ότι ο τρόπος άσκησης της δημοσιογραφίας στην Ελλάδα σήμερα, με κάποιες σοβαρές εξαιρέσεις, δημιουργεί τέτοια απέχθεια σε πολύ κόσμο που κινδυνεύουμε να φτάσουμε στο άλλο άκρο – ακόμη και δίκιο να έχουν οι δημοσιογράφοι στα θέματα που θίγουν, ο τρόπος που το κάνουν, με κύριο κίνητρο την τηλεθέαση, αποδυναμώνει την πειστικότητά τους σε όλα τα επίπεδα…

Αλήθεια, εγώ τι θα έκανα; Μμμ...

25.11.04

Σπάστε τη σιωπή!

«Να την πάρουμε;».

Μόλις είχαμε μπει στο ΤΑΧΙ. Ήταν τρεις τα ξημερώματα και φεύγαμε από το νοσοκομείο που εφημέρευε εκείνη τη βραδιά στο Ηράκλειο της Κρήτης. Είχα συνοδέψει μια φίλη που είχε βγάλει τον ώμο της στη διάρκεια της εκδρομής μας, ευτυχώς βρήκαμε ορθοπεδικό νυχτιάτικα για να της δώσει τις πρώτες βοήθειες και επιστρέφαμε στο ξενοδοχείο.

«Εννοείται, δεν υπάρχει πρόβλημα, άλλωστε που θα βρει ΤΑΧΙ τέτοια ώρα εδώ η γυναίκα».

Στο μπροστινό κάθισμα μπήκε μια ωραία κυρία, καλοντυμένη, γύρω στα 40-45. Την είχα εντοπίσει νωρίτερα στο θάλαμο αναμονής. Καθόταν ολομόναχη σε μία γωνία, κουλουριασμένη, φανερά καταβεβλημένη και βογκούσε σιγανά.

«Χρειάζεστε βοήθεια; Είστε μόνη;», την είχα ρωτήσει.

Ούτε καν γύρισε να με κοιτάξει. Μόνο αναστέναξε. Βγήκε ένας γιατρός που κρατούσε ακτινογραφίες. Της τις έδωσε και της είπε κάτι σιγανά. Δεν άκουσα τι, την πρόσεξα μόνο να κουνά αρνητικά στο κεφάλι.

«Εδώ είστε!», είπε ο ταξιτζής. Τον πλήρωσε και κατέβηκε με δυσκολία από τη θέση της.

Πρέπει να έχει σπασμένα πλευρά, σκέφτηκα.

«Την κακομοίρα!», συνέχισε ο οδηγός.
«Ξέρετε πόσες φορές την έχουμε φέρει τέτοια ώρα από το νοσοκομείο στο σπίτι σε τέτοια κατάσταση; Άπειρες!»
«Την ξυλοφορτώνει ο άντρας της βλέπετε. Κάθε φορά που αυτός βγαίνει και πίνει, γυρνάει στο σπίτι και την πλακώνει στο ξύλο. Δυστυχώς είναι μόνη της εδώ στην Κρήτη. Οικογένεια δεν έχει να την βοηθήσει, ούτε δικά της λεφτά. Της είπαν να πάει στην αστυνομία αλλά αυτός την απείλησε ότι αν το κάνει θα της βάλει φωτιά και θα την κάψει ζωντανή!».

Ανατρίχιασα.

Δυσάρεστες αναμνήσεις ήρθαν στο μυαλό μου. Ευτυχώς, η μητέρα μου είχε εμάς, τα παιδιά της που τη βοηθήσαμε να γλυτώσει…

«Μπορείτε να γυρίσετε πίσω σας παρακαλώ; Για μια στιγμή μόνο!», φώναξα.

Έγραψα σε ένα χαρτί το τηλέφωνο SOS για αυτές τις περιπτώσεις …8001188881 «είμαστε ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ» και το έριξα κάτω από την πόρτα της.

Ίσως τελικά να μην είναι τόσο μόνη όσο πιστεύει…


22.11.04

Μαύρα κοράκια, άσπρα κοράκια

Ο ποιητής Φανφάρας, από τη γνωστή ελληνική ταινία. Μαύρα κοράκια, άσπρα κοράκια, παπαπαπα, παπαπαπαπα και τα λοιπά.

Μου΄ρθε στο μυαλό σαν σφήνα, άσχετο από που. Βρισκόμουν για πολύ ώρα σε μια εκνευριστική εσωτερική επαγγελματική συνάντηση και σκεφτόμουν ότι όλα αυτά που συνέβαιναν ήταν πολύ ανούσια στην πραγματικότητα, ότι στη ζωή μας πρέπει να γελάμε περισσότερο και να μην παίρνουμε τους εαυτούς μας πολύ στα σοβαρά.

"Τι έκφραση θα έπαιρναν άραγε", σκέφτηκα για τους συνδαιτήμονες στο τραπέζι, "αν τώρα σκαρφάλωνα πάνω στην καρέκλα μου και άρχιζα να κάνω σαν τον κόκορα όπως ο Κωνσταντίνου σ'εκείνη την ταινία με τον Φανφάρα;".

"Ρε, συ, τι γελάς;"

"Άσε τίποτα, κάτι θυμήθηκα"

20.11.04

Κι εγώ...

Δώδεκα τα μεσάνυχτα. Ακριβώς. Χτύπησε το τηλέφωνο.

«Ποιος μπορεί να είναι τέτοια ώρα;», σκέφτηκα.

Είχα μιλήσει με όλους μέχρι πριν λίγο, τον φίλο μου (είσαι σίγουρη ότι θες να χουζουρέψεις στο σπίτι μόνη;), την μητέρα μου (μην μου λες να μην σε παίρνω συνέχεια τηλέφωνο, μάνα είμαι αυτό πρέπει να κάνω), μια στενή μου φίλη που ετοιμαζόταν για το πρώτο της ραντεβού με κάποιον που της αρέσει πολύ (να τον φιλήσω;)…

Μόνος ένας συνήθιζε να παίρνει πάντα τηλέφωνο τέτοια ώρα ακριβώς… Είχα να τον ακούσω τρία χρόνια όμως.

«Ναι;»

«Εγώ είμαι». Κενό.

Τι είναι αυτό που μας δένει με κάποιους ανθρώπους έτσι ώστε και τρία χρόνια να έχουμε να τους ακούσουμε, όταν ξαναβρισκόμαστε είναι σαν να μην χαθήκαμε ποτέ; Τι είναι αυτό που μας δένει με κάποιες παλιές σχέσεις και κάνει την καρδιά μας να χτυπάει δυνατά χρόνια μετά, ακόμα και αν έχουμε χωρίσει; Ο ίδιος ο έρωτας που υπήρξε πολύ δυνατός; Ζόρικες στιγμές που μοιραστήκαμε και μας έφεραν πολύ κοντά; Η μικρότερη ηλικία που χτίστηκαν αυτές οι σχέσεις, όταν όλα ήταν καινούργια, αδοκίμαστα, υπερβολικά και μας σημάδευαν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο για μια ζωή;

«Ει, τι έκπληξη είναι αυτή, πως έτσι;»

«Μου έλειψες. Ήθελα να σε ακούσω. Είσαι καλά;».

«…. Καλά είμαι. Πολύ καλά για την ακρίβεια... Σου συμβαίνει κάτι; Ακούγεσαι πολύ περίεργα... Έμαθα ότι παντρεύτηκες το καλοκαίρι. Είναι όλα εντάξει;»

«Ναι, όλα εντάξει, απλά ήθελα να σε ακούσω». Κενό.

«Δεν θα έλεγα ότι με πείθεις. Τι συμβαίνει; Το ξέρεις ότι μπορείς να μου μιλήσεις».

«… Ευχαριστώ που είσαι εκεί. Πρέπει να κλείσω τώρα. Σε φιλώ». Κλικ. Έκλεισε.

«…»

Κι εγώ, σκέφτηκα. Ακόμα…

17.11.04

Το amazon πρωτοτυπεί

Μπήκα στο amazon.com για να ψάξω κάτι και είδα ότι προβάλει κάποιες ταινίες (πολύ) μικρού μήκους στην αρχική του σελίδα.
Είχε δύο και αυτή που με ενθουσίασε ήταν μια ψυχεδελική ιστορία αγάπης, η "Agent Orange" του Tony Scott. Δεν είναι πολύ πρωτότυπη η ιδέα της, όμως ο τρόπος που γυρίστηκε είναι ιδιαίτερος και πολύ πετυχημένος κατά τη γνώμη μου.

Έβλεπα εφιάλτες...

Πάλι έβλεπα αυτό το απαίσιο, αγχωτικό όνειρο το βράδυ.
Βλέπω ότι για κάποιο λόγο κάποιος τσεκάρει το βιογραφικό μου, στο οποίο αναφέρω το πτυχίο μου από το πανεπιστήμιο. Το οποίο το έχω πάρει. Στο όνειρο, όμως, "συνειδητοποιώ" ξαφνικά ότι χρωστάω ακόμη μαθήματα για να πάρω αυτό το πτυχίο και με πιάνει απίστευτο άγχος γιατί πρέπει να αποδείξω ότι το έχω και δεν υπάρχει. Πηγαίνω στη σχολή να δω τι μαθήματα χρωστάω και ανακαλύπτω ότι είναι πάρα πολλά, θα χρειαστούν 3-4 εξεταστικές και δεν έχω χρόνο για να διαβάσω... Πνίγομαι από το άγχος..
Τι τρέχει; Το βλέπω συχνά τελευταία. Οχι, δεν είχα κανένα άγχος και πρόβλημα με τις εξετάσεις γενικότερα, ούτε στο σχολείο, ούτε στο πανεπιστήμιο. Οχι, δεν ζω καμιά περίοδο άγχους αυτή τη στιγμή στη ζωή μου, ούτε στα επαγγελματικα, ούτε στα προσωπικά μου.
Τι τρέχει στο υποσυνείδητό μου; Μήπως νομίζω ότι δεν είμαι "αρκετά καλή στη δουλειά" μου, ή κάτι τέτοιο και νιώθω ότι πρέπει να το αποδείξω με κάποιον τρόπο που δεν μπορώ;
Ιδέα δεν έχω...

12.11.04

Είμαι η μετεμψύχωση του...

Τον πίστευαν γιατί ήταν… η μετεμψύχωση του Αγίου Ιωάννη.

Σύμφωνα με ρεπορτάζ σημερινής εφημερίδας, ο κ. Χ. εμφανιζόταν ως μετεμψύχωση του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου και έπειθε τα – φερόμενα ως – θύματά του να του δίνουν χρήματα για να φτιάξει κοινόβιο στην περιοχή της Αμφιλοχίας. Καλό;

Την υπόθεση παρακολούθησαν άφωνοι όσοι βρέθηκαν εχθές στα δικαστήρια, όπου ο εν λόγω μετεμψυχωμένος βρέθηκε κατηγορούμενος για απάτη. Όσοι κατέθεσαν, ανάμεσά τους ένας ιερέας και ένας έμπορος, παραδέχτηκαν ότι του έδιναν τεράστια ποσά για χρόνια!

Αυτό που δεν λέει το ρεπορτάζ και πολύ θα ήθελα να ξέρω, είναι πως όλοι αυτοί οι άνθρωποι που τον πίστεψαν σε πρώτη φάση, συνειδητοποίησαν κάποια στιγμή ότι πρόκειται περί απάτης. Γελάω όταν σκέφτομαι ότι μπορεί να άρχισαν να τον υποπτεύονται όταν … δεν έφτιαξε ποτέ το κοινόβιο. Και αναρωτιέμαι αν σε περίπτωση που έφτιαχνε το κοινόβιο θα συνέχιζαν να τον πιστεύουν.

Όσο αστείο και να μου φαίνεται ως περιστατικό, δεν παύει να με προβληματίζει σχετικά με τις ειδικού τύπου ικανότητες που πρέπει να έχει ένας άνθρωπος για να καταφέρνει να εξαπατά με αυτό τον τρόπο ομάδες άλλων ανθρώπων.
Κάποτε πίστευα ότι η εξαπάτηση είναι αποτέλεσμα ευφυούς συνδυασμού ιστορικών/κοινωνικών συνθηκών, οράματος και στρατηγικής (βλ. Χίτλερ).


Μετά πίστευα ότι το θέμα πρέπει να το προσεγγίζεις από την πλευρά των θυμάτων και όχι του θύτη (βλ. ανθρώπους απογοητευμένους από τη ζωή, με χαμηλή νοημοσύνη, χωρίς οικογένειες, κλπ που έχουν ανάγκη να νιώσουν ότι ανήκουν κάπου και θέλουν να παρασυρθούν από τους κάθε λογής Μεσσίες).

Μετά σταμάτησα να έχω άποψη γιατί το γεγονός ότι ένας απόφοιτος του ΜΙΤ κατάφερε να πείσει μερικές δεκάδες ανώτερων στελεχών με υψηλή μόρφωση να αυτοκτονήσουν για να ενωθούν με τους εξωγήινους που ακολουθούν την ουρά ενός κομήτη (θυμάστε;), με αποσυντόνισε τελείως.

Και ένα ενδιαφέρον στοιχείο: διάβαζα στο βιβλίο ενός ex FBI Profiler που είχε πάρει πολλές συνεντεύξεις από τον Τσαρλς Μάνσον, στα πλαίσια μιας ψυχολογικής έρευνας για τους "Μεσσίες" που καταφέρουν να παρασύρουν ομάδες ανθρώπων, ότι ο ίδιος ο Μάνσον παραδέχτηκε στο τέλος ότι τους φόνους της Σάρον Τέητ και των λοιπών στο Χόλλυγουντ τους έκανε γιατί παγιδεύτηκε από τον μύθο που είχε φτιάξει ο ίδιος για τον εαυτό του. Δεν ήθελε να σκοτώσει κανέναν, ούτε είχε κανένα ιδεολογικό υπόβαθρο η πράξη του, έστω και αρρωστημένο (τα περί σατανισμού αποδείχτηκαν παραμύθια). Είχε πείσει κάποια ανόητα παιδιά ότι είναι ο Μεσσίας τους κατά των άκαρδων πλουσίων - εν μέσω μαριχουάνας και ηρωίνης - δεν φαντάστηκε ποτέ ότι «θα μαζευόντουσαν τόσα πολλά και θα φανατίζονταν έτσι», τους είχε οικονομική ανάγκη για να επιβιώσει κι έτσι, όταν αυτά για να τον ευχαριστήσουν του ανακοίνωσαν ότι σχεδίασαν τους φόνους… αναγκάστηκε να τους ακολουθήσει! (όχι δεν είναι δικαιλογία για να τον βγάλουν).

Α! Πάντως το καλύτερο το άφησα για το τέλος. Ο.. τύπος που λέγαμε πιο πάνω; Η μετεμψύχωση; Έπεισε τον εισαγγελέα ότι οι καταγγελίες είναι αβάσιμες και οι καταγγέλοντες «διανοητικά άρρωστοι». Ο εισαγγελέας τον α π ά λ λ α ξ ε. Οι δικαστές ήταν εκείνοι που του επέβαλλαν 7 χρόνια φυλάκιση…

Τελικά, άμα είσαι καλός στις πωλήσεις...


10.11.04

Α Φ Ω Ν Η

«Πρέπει να παντρευτείς, για να αναβαθμίσεις το επαγγελματικό σου status».

Έμεινα άφωνη. Με το στόμα ανοιχτό, κανονικά, όπως στις κωμωδίες. Μύγα να έμπαινε, εγώ έτσι θα έμενα.

Τάδε έφη επιτυχημένη γυναίκα επαγγελματίας, συναφούς χώρου με τον δικό μου, κατά μια δεκαετία μεγαλύτερη, όταν στην ερώτησή της «γιατί δεν με παντρεύεται ο σύντροφος που έχω τα τελευταία τρία χρόνια», της απάντησα «γιατί δεν πιστεύω στον γάμο και θα παντρευτώ μόνο αν αυτός κι εγώ μαζί αποφασίσουμε ότι είμαστε έτοιμοι και θέλουμε πολύ να κάνουμε ένα παιδί».

Όταν προσπάθησα να αρθρώσω τον πρώτο δίφθογγο, ή οτιδήποτε μετά το σοκ, έμεινα στο αα γιατί δεν μπορούσα να αποφασίσω τι να σχολιάσω πρώτο. Το ότι θεωρεί το γάμο «επαγγελματικό εργαλείο», ή το ότι αν μια μακρόχρονη σχέση δεν καταλήγει σε γάμο οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στην άρνηση του υποψήφιου γαμπρού. Η γυναίκα, «εννοείται ότι αυτό έχει ως στόχο»!. Έλεος! Γιατί πρέπει στην εποχή μας ένας άντρας άνω των 30, οικονομικά ανεξάρτητος να θεωρείται κελεπούρι – no matter what, ενώ μια γυναίκα άνω των 30, οικονομικά ανεξάρτητη, με δική της ζωή και ενδιαφέροντα, με μια πολύ επιτυχημένη σχέση - αλλά ανύπαντρη να θεωρείται τραγωδία; Και γιατί μια γυναίκα που πιστεύει, όπως εγώ, ότι υπάρχει καλή ζωή με ή χωρίς γάμο και ότι ο γάμος είναι κάτι που πρέπει να συμβεί μόνο αν προκύψει ο κατάλληλος άνθρωπος και οι κατάλληλες συνθήκες, πρέπει να αντιμετωπίζεται ως «καημένη που τα λέει αυτά για να παρηγορήσει τον εαυτό της επειδή δεν την παντρεύεται ο γκόμενός της;».

Έχω θυμώσει πάρα πολύ. Θυμήθηκα μια φίλη που μου έλεγε ότι «την ημέρα που ανακοίνωσα τον γάμο μου πήρα τόσα συγχαρητήρια από οικογένεια, φίλους και γνωστούς, όσα δεν είχα πάρει μαζεμένα για το πρώτο πτυχίο – το δεύτερο πτυχίο – το master – το διδακτορικό – την προαγωγή στη δουλειά - το πρώτου μου διαμέρισμα- την βράβευσή μου, κλπ, κλπ».

Συμφωνώ ότι το να βρει κανείς τον κατάλληλο σύντροφο για αυτή τη ζωή είναι πιο δύσκολο από το να κάνεις διδακτορικό και πιο σημαντικό από οποιαδήποτε προαγωγή. Ο γάμος όμως, ως θεσμός, δεν εξασφαλίζει τίποτα τέτοιο απαραίτητα. Ειδικά όταν γίνεται για να «αναβαθμίσει το επαγγελματικό σου status»!!!

Δεν θα έπρεπε να παίρνουμε τα συγχαρητήρια όταν έχουμε το θάρρος να ζήσουμε τη ζωή μας όπως εμείς θέλουμε και μας γεμίζει και όχι όπως ορίζουν οι κοινωνικές συμβάσεις; Δεν θα έπρεπε οι φίλοι και γνωστοί να χαίρονται αν έχουμε βρει αυτόν που πραγματικά θέλουμε για να μοιραστούμε τη ζωή μας – κι ας μην κρατήσει για πάντα – και όχι όταν κάνουμε έναν γάμο γιατί «έτσι πρέπει»; Ή μήπως εγώ «είμαι βαθιά νυχτωμένη και θα καταλήξω στα 40 μου μία μόνη, δυστυχισμένη και α-----η, μια καημένη που δεν θα έχει έναν σύζυγο, ούτε καν για να τον κερατώσει»; (όπως κατέληξε η παραπάνω κυρία).


Εκεί έμεινα δεύτερη φορά με ανοιχτό το στόμα…..

"...μόνο για να αλλάξω τους ανθρώπους..."

Πάλι κλέβω χρόνο από τη δουλειά. Νιώθω λίγο τύψεις γι'αυτό, όμως αυτές τις μέρες δεν υπάρχει μεγάλη πίεση κι έτσι μπορώ να ασχοληθώ για λίγο με κάτι άλλο, όπως για να γράψω εδώ. Σε άλλες φάσεις μπορεί να δουλεύω και 12 ώρες την ημέρα ξεχνώντας και να φάω, επομένως μάλλον δικαιούμαι ένα μικρό διάλειμα τώρα που μπορώ...εεε;

Βέβαια, ο χρόνος που κλέβω είναι για να προχωρήσω τις σεναριακές ιδέες που πρέπει να δώσω αυριο στο μάθημα συγγραφής σεναρίου. Δεν περίμενα ποτέ ότι θα ενθουσιαστώ τόσο πολύ με αυτή τη διαδικασία. Η σεναριακή ιδέα, το θέμα που θέλεις να θίξεις και να προβάλεις, οι χαρακτήρες και οι συγκρούσεις που πρέπει να δημιουργήσεις... μέχρι και στον ύπνο μου σκέφτομαι. Θυμάμαι κάτι που διάβασα σε μια συνέντευξη του Νόρμαν Μέηλερ στο ΒΗΜΑgazino πρόσφατα, που έλεγε ότι "εγώ γράφω μόνο για να ταρακουνήσω τους ανθρώπους και για να τους αλλάξω για κανέναν άλλο λόγο". Όσο περισσότερο το σκέφτομαι αυτό, τόσο λιγότερο μου αρέσουν οι ιδέες στις οποίες έχω καταλήξει. Απ΄την άλλη, πρώτη προσπάθεια είναι, έτσι; Δεν μπορεί, κάτι καλό θα βγει στο τέλος.

Αύριο βράδυ θα διαβάσουμε όλοι τις ιδέες μας στους υπόλοιπους και θα ψηφίσουμε μεταξύ μας ποια από όλες θα συνεχίσει ο καθένας μας να δουλεύει. έχω τρομερή περιέργεια για το ποια από τις επτά ιδέες θα τους κάνει "κλικ"!

9.11.04

Χαθήκαμε...

Πως ήρθαν έτσι τα πράγματα και χάθηκα με όλους τους παλιούς καλούς φίλους;
Χθες έβλεπα μια ταινία στο DVD με τέσσερις φίλες που ήταν αχώριστες από παιδιά και μελαγχόλησα. Μεγάλωσα σε μια επαρχιακή πόλη και στην Αθήνα ξεκίνησα να μένω όταν ήρθα για σπουδές. Ολοι μου οι παιδικοί φίλοι, είτε δεν ήρθαν ποτέ για να μείνουν στην Αθήνα, είτε επέστρεψαν στην πόλη μας όταν τελείωσαν τις σπουδές τους.
Δέκα χρόνια και αρκετές δοκιμές με νέα-πρόσωπα-που-θα-μπορούσαν-να-αντικαταστήσουν-τους-παλιούς -φίλους μπορώ να πω ότι έχω άπειρους γνωστούς, έναν κύκλο 10-15ατόμων που κάνω περισσότερο παρέα ανάλογα την περίσταση (με άλλους πάω για sport, με άλλους cinema, κλπ) και 1-2 πραγματικές φίλες με τις οποίες βρίσκομαι αραιά και που λόγω απόστασης (μέσα στην Αθήνα!).
Με κανένα από αυτούς όμως δεν νιώθω όπως με τους παιδικούς - εφηβικούς μου φίλους. Και με κανέναν από αυτούς δεν νιώθω να "κολλάω" τόσο όσο με τις πρώτες φίλες που είχα κάνει στο γυμνάσιο, ή στην Αθήνα όταν ήμουν φοιτήτρια...
Φταίω εγώ; Δεν ξέρω. Ίσως.
Πάντως μίλησα και με άλλους για αυτό το θέμα και μου είπαν περίπου τα ίδια: "Ναι, έχω διάφορους φίλους και παρέες δεξιά και αριστερά, αλλά αν θα έπρεπε να σου μιλήσω για μια παρέα 3-4 κολλητών που σκίζονται ο ένας για τον άλλο θα σου έλεγα ψέμματα".
Φταίει όντως η απόσταση; Η πολύ δουλειά; Ο χρόνος που δεν έχουμε να αφιερώσουμε ο ένας στον άλλο; Ή όλοι κοιτάζουμε την πάρτη μας πια και πιστεύουμε ότι ό,τι ήταν να ζήσουμε το ζήσαμε; Μου λείπουν...

5.11.04

Επτά σεναριακές ιδέες

Επτά σεναριακές ιδέες. Επτά. Μία την ημέρα, μέχρι την επόμενη Πέμπτη.
Αυτό μας ζήτησε χθες ο δάσκαλος στο μάθημα συγγραφής σεναρίου. Ενθουσιάστηκα. Έχω ήδη αρχίσει να σκέφτομαι διάφορα, να ξεφυλλίζω εφημερίδες και βιβλία για να πάρω ιδέες. Να επαναφέρω στο μυαλό μου παλιές, έντονες προσωπικές μου εμπειρίες και εμπειρίες φίλων και γνωστών.
Και να φανταστείς ότι στο μάθημα αυτό βρέθηκα κατά λάθος. Ζωγραφική γράφτηκα, με την ελπίδα ότι θα γεμίσω τις ελεύθερες ώρες μου με κάτι διαφορετικό και δημιουργικό. "Αν μάθω πέντε πράγματα θα μπορώ να σχολούμαι και στο σπίτι", σκεφτόμουν. Αλλά που. Ενα μάθημα και βαρέθηκα την ζωή μου. Δεν τρώγομαι με τίποτα. Το μόνο εναλλακτικό μάθημα που με βόλευε στις ώρες ήταν αυτό της "συγγραφής σεναρίου".
Ε, δεν το μετάνιωσα καθόλου! Άσε που οι "συμμαθητές" μου είναι καταπληκτικοί. Ολοι τους βέβαια φιλοδοξούν να γράψουν σενάρια, θεατρικά έργα, κλπ. Κάποιοι έχουν γράψει και βιβλία. Μόνο εγώ είμαι εκεί για να περάσω ωραία.
Λοιπόν... ας στρωθώ....

Dan Brown

Διάβαζα στον xpan τα σχόλια για το βιβλίο του Dan Brown - The Da Vinci Code.
Για κάποιο λόγο ο server δεν υποστηρίζει αυτή τη στιγμή τη διαδικασία "post a comment" και δεν μπόρεσα να γράψω κατευθείαν στον ίδιο.
Η θέση που υποστηρίζει ο Brown, ότι ο Χριστός είχε επιζήσει και κάνει οικογένεια με την Μαρία την Μαγδαληνή, δεν είναι καινούργια. Έχω διαβάσει πολλά επιστημονικά/ιστορικά/ερευνητικά βιβλία που "αποδεικνύουν" αυτό τον ισχυρισμό και από τα οποία προφανώς ο Brown συνέλλεξε στοιχεία για να στήσει την υπόθεση του βιβλίου του. Ωστόσο, όπως πολύ σωστά επισημαίνει ο xpan, όσο περισσότερες πληροφορίες δέχεσαι, τόσο περισσότερο δεν μπορείς να καταλήξεις σε κάτι συγκεκριμένο να πιστέψεις. Διότι υπάρχουν πολλά ανάλογα βιβλία ακόμα που σε αφήνουν με την αμφιβολία ακόμη και για τον υπήρξε πράγματι ο Ιησούς ως ιστορικό πρόσωπο και ειλικρινά, παραθέτουν πολύ εντυπωσιακά στοιχεία. Ένα από αυτά που έχει κυκλοφορήσει στα ελληνικά είναι τα "Μυστήρια του Ιησού". Το βιβλίο είναι καλό γιατί παραθέτει στοιχεία χωρίς να προτείνει συμπεράσματα. Σε αφήνει να σκεφτείς μόνος σου.
Γεγονός είναι πως υπήρχαν πολλοί στρατηγικοί λόγοι για να "δημιουργηθεί" μια νέα θρησκεία την εποχή που ξεκίνησε ο Χριστιανισμός. Έτσι κι αλλιώς όλες οι θρησκείες εξυπηρέτησαν τις κατά καιρούς κοινωνικές συνθήκες και τις ανάγκες αυτών που είχαν την εξουσία και χρειάζονταν τον πιο αποτελεσματικό τρόπο για να κατευθύνουν τον λαό, όχι πάντα για κακό σκοπό. Δεν είναι τυχαίο ότι η μουσουλμανική θρησκεία επιτρέπει πολλές συζύγους για τους άνδρες. Την εποχή που ξεκίνησε, οι άνδρες πέθαιναν στις μάχες και όσοι έμεναν πίσω έπρεπε να αναλάβουν περισσότερες από μία γυναίκες/οικογένειες ο καθένας για να λειτουργήσει η κοινωνία τους. Οπως επίσης δεν είναι τυχαίο ότι τα Ευαγγέλια έχουν υποστεί περισσότερες από 1400 σημαντικές αλλαγές στη διάρκεια όλων των Οικουμενικών Συνόδων που έχουν προηγηθεί. Η Εκκλησία έκανε τις αλλαγές αυτές που πίστευε ότι είναι απαραίτητες κάθε εποχή...
Ισως πάλι τίποτα απ'όλα αυτά να μην είναι αλήθεια...
Προσωπικά χαίρομαι που υπάρχει ελεύθερη πρόσβαση σε όλες αυτές τις πληροφορίες, ακόμα και αν μπορεί να δημιουργούν μεγαλύτερη σύγχυση.
Πάντως ένα είναι σίγουρο. Τα πράγματα σε καμία περίπτωση δεν έχουν ακριβώς έτσι όπως τα ξέρουμε και όπως μας τα έμαθαν στο σχολείο...

ΥΓ. Για τους οπαδούς του Dan Brown και του διαδικτύου γενικότερα. Διάβασα ένα από τα πρώτα του βιβλία, το Digital Fortress που αναφέρετε στη δράση της NSA (National Securith Agency) των ΗΠΑ. Το βιβλίο είναι καταπληκτικό (μπείτε και στο site του να δείτε από ποιά γεγονότα πήρε αφορμή για να το γράψει), αλλά ένα έχω να σας πω. Δεν ξανάνιωσα άνετα ποτέ ξανά με οτιδήποτε έγραψα στο διαδίκτυο ή με οποιοδήποτε mail έστειλα...