5.5.05

Getonboard

Αν μπορούσα θα ήθελα πάρα πολύ να ήμουν κι εγώ μέσα στο Λεωφορείο.

Μιλάω για το Λεωφορείο της ανθρωπιστικής οργάνωσης ActionAid που ξεκίνησε πριν ενάμιση μήνα από τη Νότιο Αφρική με στόχο να διασχίσει την Αφρική και μέρος της Ευρώπης για να φτάσει σε δύο μήνες στην Σκωτία και να παραδώσει τα στοιχεία που συγκέντρωσε από τις χώρες που έκανε στάσεις, στη διάσκεψη του G8.
Τα στοιχεία αφορούν στα μεγάλα προβλήματα που τους δημιουργούν οι εμπορικές, οκονομικές και κοινωνικές πολιτικές των πλουσιότερων χωρών του πλανήτη.

Μια μεγάλη γιορτή και μια τεράστια ακτιβιστική προσπάθεια έχουν στηθεί γύρω από το ταξίδι του λεωφορείου.

Έχει ήδη διασχίσει την Μοζαμβίκη, την Τανζανία και την Κένυα και σε κάθε σταθμό λανσάρονται μεγάλα ανθρωπιστικά προγράμματα εκπαίδευσης και βοήθειας (για όσους δεν ξέρουν, η ActionAid είναι ανθρωπιστική οργάνωση που δεν προωθεί την "φιλανθρωπία" με την έννοια των δωρεών, αλλά την εκπαίδευση και τη βοήθεια ώστε οι άνθρωποι στις φτωχότερες περιοχές, των φτωχότερων χωρών του κόσμου να καταφέρουν να σταθούν μόνοι τους στα πόδια τους χωρίς να έχουν ανάγκη την οποιαδήποτε ActionAid).

Πρόεδροι κρατών, εκπρόσωποι του ΟΗΕ και άλλων οργανισμών, ενώνονται σε κάθε σταθμό με τους χιλιάδες πολίτες που συμμετέχουν στο λανσάρισμα των προγραμμάτων, όπως αυτό της εκπαίδευσης για την καταπολέμηση του AIDS στην Κένυα και "εκπαιδεύονται" από τους εκπροσώπους τους στα πραγματικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν, από τις πολιτικές των χωρών του δυτικού κόσμου και όχι μόνο.

Δεν ξέρω αν η προσπάθειά τους θα έχει καμία σημασία για το G8 - όπως και τα στοιχεία που θα παραδώσουν. Ξέρω όμως ότι θα παρακολουθώ την πορεία του λεωφορείου και ότι δεν υπάρχει στιγμή που να μην έυχομαι να ήμουν μέσα...


ΥΓ. Η Kate που είναι μέσα στο λεωφορείο γράφει τις εμπειρίες στο blog της...

27.4.05

Καλές Γιορτές!

Επιτέλους... διακοπές!
ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ
και ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ
σε ΟΛΟΥΣ!

25.4.05

Mourning Marla

"To have a job where you can make things
better for people? That's a blessing!
Why would I do anything else?"
Marla Ruzicka (1976-2005)


"Εάν τύχει και σκοτωθώ, οι ιστορίες αυτών των ανθρώπων θα γνωρίσουν πολύ μεγάλη δημοσιότητα, οπότε κάτι καλό θα βγει κι από αυτό".
Το σχόλιο αυτό το έκανε η Marla Ruzicka, τον περασμένο Μάρτιο στη δημοσιογράφο Jennifer Abrahamson, με την οποία ετοίμαζε ένα βιβλίο για να παρουσιάσει τη δουλειά της.

Και τώρα, δυστυχώς, επαληθεύτηκε...
Το περασμένο Σάββατο σκοτώθηκε στο αεροδρόμιο της Βαγδάτης, σε μια επίθεση αυτοκτονίας και ο θάνατός της έγινε η αφορμή για να λάβει η προσπάθειά της για την ανακούφιση των θυμάτων του άμαχου πληθυσμού στο Ιράκ, περισσότερη δημοσιότητα απ'ότι η ίδια ποτέ φαντάστηκε.

Την Marla την θαύμαζα για την αυταπάρνηση, το πάθος της, το θάρρος της και για όλα όσα είχε καταφέρει.

Μία από τις μεγαλύτερες ηρωίδες μου, δεν ήταν άλλη από μια 28χρονη, ξανθιά, χαριτωμένη καλιφορνέζα....

Τι ήταν αυτό το τόσο σημαντικό που πέτυχε;

Αντιγράφω από την Ελευθεροτυπία:

"Ιδρύτρια της μη κυβερνητικής οργάνωσης CIVIC (Καμπάνια για τα Αθώα Θύματα στη Σύγκρουση) εργάστηκε με πάθος τα τελευταία δύο χρόνια με σκοπό να συγκεντρώσει χρήματα για τις οικογένειες των αμάχων πολιτών που σκοτώθηκαν ή τραυματίστηκαν κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν.

Μετά την πτώση των καθεστώτων των Ταλιμπάν και του Σαντάμ Χουσεΐν, χωρίς κεφάλαια και σαγηνεύοντας δημοσιογράφους, στρατιωτικούς διοικητές και αξιωματούχους πρεσβειών, η όμορφη ξανθιά από το Σαν Φρανσίσκο κατάφερε να οργανώσει τολμηρούς Ιρακινούς και Αφγανούς, που τη βοήθησαν να καταγράψει τις απώλειες αμάχων.

Καλύπτοντας το κεφάλι της με μια μαύρη μαντήλα και με κίνδυνο της ζωής της ταξίδεψε και στις δύο χώρες, προσπαθώντας να αποκαλύψει στην αμερικανική κοινή γνώμη λεπτομέρειες για την τραγωδία που άφησε πίσω της η αμερικανική στρατιωτική μηχανή.

Με τις έρευνές της βοήθησε καταλυτικά την επιτροπή της Γερουσίας να εγκρίνει κονδύλια 2,5 εκατ. δολαρίων για τις οικογένειες των θυμάτων στο Αφγανιστάν και άλλων 10 εκατ. δολαρίων για αντίστοιχες περιπτώσεις στο Ιράκ..."


Θέλω να την ευχαριστήσω που με ενέπνευσε, που μου θύμισε τι είναι περισσότερο σημαντικό σε αυτή τη ζωή και που μου έδειξε πόσο εφικτό είναι τελικά να "κάνεις" πράγματα για να αλλάξεις τον κόσμο... (αντί να μένεις στις αναλύσεις και στην γκρίνια). Ευχαριστώ...


IN MEMORY: News, articles and opinions reflecting on the life and work of Marla Ruzicka


.


11.4.05

Εχθές, πήγα μια βόλτα στο Αττικό Ζωολογικό Πάρκο.

Μου αρέσει να κάθομαι στα παγκάκια γύρω από τους χώρους των ζώων και να τα παρατηρώ. Η αγαπημένη μου στιγμή είναι όταν ξεπροβάλλει στο βάθος το κεφάλι της καμηλοπάρδαλης. Λες και δεν βρίσκομαι στα Σπάτα, αλλά κάπου στην Αφρική και οι καμηλοπαρδάλεις κάνουν βόλτες πάνω απ'το κεφάλι μου την ώρα που πίνω καφέ.

Θέλω να χαμογελάσω, αλλά δεν μπορώ.

Κοιτάω μπροστά και δεν βλέπω τίποτα. Νιώθω σαν να βρίσκομαι κάπου αλλού και χαζεύω από μια κλειδαρότρυπα τον κόσμο. Σαν να βλέπω ταινία. Δεν είμαι εγώ αυτή που περπατάει και μιλάει. Δεν είμαι εγώ μέσα στο σώμα μου. Δεν ξέρω καν που βρίσκομαι. Έχω κρυφτεί κάπου προσπαθώντας να μην νιώθω.

Μια στρουθοκάμηλος στέκεται μπροστά μου και με χαζεύει. Πως σου φαίνομαι; , σκέφτομαι. Περίεργο ζώο; Γυρνάει στο πλάι και κρύβει το κεφάλι της σε μια τρύπα. Ευχαριστώ πολύ, το έπιασα το υπονοούμενο, της απαντάω ειρωνικά. Καλά πάμε. Τώρα πιάνουμε και διαλόγους με την στρουθοκάμηλο. Αύριο θα ανταλλάξω απόψεις με τους παπαγάλους.

Έχω βαρεθεί να νιώθω χάλια. Απ'την άλλη, δεν βρίσκω και δυνάμεις να ανασυγκροτηθώ. Τις έχω εξαντλήσει. Μάλλον. Ίσως και να βαριέμαι να προσπαθήσω αυτή την φορά. Αυτή είναι η πιο απελπιστική σκέψη. Ότι για να νιώσω καλά θα πρέπει να προσπαθήσω πολύ. Να δουλέψω γι'αυτό. Μα επιτέλους, δεν υποτίθεται ότι πρέπει να λειτουργεί από μόνο του;

Όταν είμαι καλά, ντρέπομαι που έχω νιώσει έτσι στο παρελθόν. Κοιτάζω προς τα πίσω τον εαυτό μου με περιφρόνηση. Νιώθω πως είμαι αγωνίστρια και μπορώ να ξεπεράσω τα πάντα. Δεν μου επιτρέπω να έχω τέτοιες περιόδους κούρασης και μελαγχολίας. Το θεωρώ θέμα «IQ». Ξέρεις… συναισθηματικής νοημοσύνης, εμπειριών, αντοχής, οπτικής για τη ζωή, δύναμης, ταμπεραμέντου, προσωπικότητας, κλπ, κλπ.

Και μετά έρχεται το σκοτάδι και μ’εκδικείται. Με εγκλωβίζει. Δεν μπορώ να δω τίποτα μέσα από αυτό. Ούτε να νιώσω τίποτα καλό. Βυθίζομαι μέσα του και το μόνο που θέλω είναι να μην νιώθω. Κάθε ενέργεια και κάθε κίνηση μου φαίνεται βουνό. Κάθε σκέψη με πληγώνει.

Λες και περιμένω κάτι, κάπου, κάποτε για να είμαι καλά. Και αυτό δεν έρχεται ποτέ. Εννοείται.

Η αλήθεια είναι ότι συνέβησαν πολλά δυσάρεστα γεγονότα τελευταία που με επηρέασαν άσχημα. Όμως αυτό δεν είναι δικαιολογία. Έχω αντιμετωπίσει και χειρότερα, χωρίς να πέσω έτσι. Κι έπειτα, όλοι έχουν προβλήματα.

Οι άλλοι άνθρωποι, όμως, γιατί δεν βυθίζονται στο σκοτάδι όπως εγώ;


ΥΓ. Δεν ξέρω πως να ευχαριστήσω όλους σας για τα μηνύματά σας. Χίλια ευχαριστώ. Είστε φοβεροί!

5.4.05

Κλειστόν...

Κλειστόν λόγω μελαγχολίας...

16.3.05

Ακόμα να πιάσουμε πάτο;

Πιστεύω ότι πρέπει να καταλυθεί το ελληνικό κράτος.

Θέλω να καταλυθεί το ελληνικό κράτος.

Τα όρια της υπομονής και της ανοχής μου έχουν εξαντληθεί προ πολλού. Δεν θα μιλήσω για τη διαφθορά που είναι ασύλληπτη και έχει φτάσει σε κάθε άκρη, από τη Δικαιοσύνη και την Εκκλησία μέχρι τον μπακάλη της γειτονιάς μου. Δεν θα μιλήσω για τους Νόμους και τις Δημόσιες Υπηρεσίες, πόσο μάλλον για τους μόνιμους υπαλλήλους που βρίσκονται εκεί μέσα και χρειάζονται κρέμασμα στο Σύνταγμα (ανάποδα, αφού τους έχεις γεμίσει πίσσα και πούπουλα). Δεν θα μιλήσω για τους επαγγελματίες που μεγαλουργούν στο εξωτερικό και εδώ τους πνίγει η γραφειοκρατία, η αναξιοκρατία, η παράνοια και η αθλιότητα. Δεν θα μιλήσω για τη βαθιά απογοήτευση που με έχει πιάσει για τη χώρα και το λαό μας. Δεν αντέχω ούτε να τα σκέφτομαι πια.

Πόσο μεγαλύτερο πάτο πρέπει να πιάσουμε;
Πόσο πρέπει να καταστραφούμε για να αποφασίσουμε ως Έλληνες να συμμορφωθούμε;
Και άραγε, μπορούμε; Ή τα γονίδια, η φύση μας, ο προβληματικός μας εγκέφαλος δεν θα το επιτρέψει ποτέ;

Ας καταλύσουμε το κράτος. Να υπάρχουν μόνο Έλληνες που θα εργάζονται ανά τον κόσμο και θα μεγαλουργούν. Όπως οι Εβραίοι. Το κράτος τους είναι ένας νάνος. Αυτοί όμως έχουν τεράστια δύναμη. Ας το καταργήσουμε κι εμείς, να μην υπάρχει και να βγούμε μονάδα-μονάδα στην αγορά να επιβιώσουμε. Μόνοι μας, ή σε ομάδες που θα επιλέξουμε.

Γιατί το κράτος δεν μας αξίζει τελικά. Δεν είναι στα γονίδιά μας….

4.3.05

Nα σου πω την Μοίρα σου;

Μα καλά, κανείς άλλος δεν έχει απορήσει σχετικά;

Πως γίνεται από τη μία να παραπέμπει η αστυνομία στη δικαιοσύνη, κάθε λίγο και λιγάκι, "ασυνείδητους απατεώνες και απατεώνισσες που ξεζουμίζουν τον κοσμάκη παριστάνοντας τα μέντιουμ, τις χαρτορίχτρες, τις καφετζούδες, κλπ", και από την άλλη να βλέπεις σε μόνιμη βάση στην τηλεόραση διαφημίσεις για τηλέφωνα 090, πίσω από τα οποία σε περιμένουν «προικισμένοι ψυχοερευνητές» για να «σου πουν στις Κάρτες Ταρώ το μέλλον σου - για κάθε επαγγελματικό, ερωτικό και οικογενειακό θέμα»;;;;

Αυτοί δεν είναι παράνομοι;

Και ρωτάω μια γνωστή δικηγόρο, μπας και με διαφωτίσει.

«Α, καλά, δεν κατάλαβες», μου λέει…
«Αυτό είναι σίγουρο», της λέω…
«Παράνομοι είναι αυτοί που δεν έχουν δίπλωμα και δεν κόβουν αποδείξεις, όχι αυτοί που αποδεδειγμένα κοροϊδεύουν τον κόσμο…»

«...!» (εεεε;;;)

«Δηλαδή, τι είδους δίπλωμα είναι αυτό, υπάρχει Σχολή Χαρτομαντείας αναγνωρισμένη από το ελληνικό κράτος; Ή από το ΔΙΚΑΤΣΑ, σα να λέμε
«Δεν ξέρω το σόι διπλώματα είναι αυτά, πάντως αν κόβουν αποδείξεις κανείς δεν τους πειράζει».

Τώρα κατάλαβα.

Αν είσαι απατεώνας που κόβει αποδείξεις, δεν είσαι απατεώνας.

Ευτυχώς που ρώτησα και ενημερώθηκα.

2.3.05

Burnout

Όσο περισσότερο δουλεύω, τόσο λιγότερο γράφω.

Burnout... (Σύνδρομο Επαγγελματικής Εξουθένωσης).

Θα επανέλθω :)

25.2.05

Help!

Δεν είμαι προληπτική. Ή μάλλον δεν ήμουν. Τώρα το μυαλό μου πάει να με διαλύσει.

Όταν ξύπνησα το πρωί πριν κάνω την εγχείριση που τελικά δεν πήγε καλά και με ταλαιπώρησε πολύ, θυμόμουν έντονα το όνειρο που είδα το βράδυ: κοιτούσα τα δόντια μου στον καθρέφτη και ήταν σαπισμένα. Μου ήρθε στο μυαλό μια φίλη που έλεγε ότι όταν δεις στον ύπνο σου όνειρο με δόντια που είναι χαλασμένα ή πέφτουν, σε περιμένει μεγάλη στενοχώρια. Το σκέφτηκα για μια στιγμή εκείνο το πρωί και μετά το ξέχασα. Το ξαναθυμήθηκα όταν βρέθηκα στο κρεβάτι του πόνου.

Από εκείνη την ώρα με έχει πιάσει μια εμμονή με τα όνειρα.

Εντάξει, τα όνειρα δεν αφορούν τις προλήψεις γενικότερα, αλλά εμένα έχουν αρχίσει να μου μπαίνουν έτσι στο μυαλό. Εντωμεταξύ, εγώ είμαι της σχολής της ψυχολογίας, της επιστήμης και της πρακτικής – κοινής λογικής. Σίγουρα κάποια όνειρα βγάζουν στην επιφάνεια πράγματα που διαισθάνεται το υποσυνείδητό μας, όμως όνειρα που σε καθημερινή βάση σου προλέγουν το μέλλον, ποτέ δεν πίστεψα ότι υπάρχουν.

Και τώρα; Τώρα έχω βρει 2-3 Ονειροκρίτες στο internet και τους τσεκάρω κάθε μέρα. Εχθές είδα στον ύπνο μου ότι φορούσα διαμάντια και μου έλεγαν ότι το όνειρο που είδα ήταν καλό. Τρομερά κέφια όλη την ημέρα! Σήμερα; Σήμερα είδα στον ύπνο μου ότι ήμουν έγκυος και μου λένε ότι αυτό προλέγει αποτυχημένη οικογενειακή ζωή μελλοντικά. Προβληματισμός.

Μα είμαι με τα καλά μου;

Θα τρελαθώ έτσι!

Θα γράφουν αυτοί βλακείες και θα επηρεάζομαι εγώ.
Αποφάσισα να μην ξανασκεφτώ κανένα όνειρο και να μην ανοίξω κανέναν Ονειροκρίτη.
Μάλλον όσο πιο δυνατή νιώθω στην υγεία μου, μέρα με την μέρα, τόσο περισσότερο θα μου φεύγουν αυτές οι ιδέες.

Ετσι δεν είναι;

22.2.05

Ψάξτε για τις λίρες!

«Εσύ το ήξερες ότι η θεία είχε κρύψει κάπου στο σπίτι λίρες που δεν τις βρήκαν ποτέ;» (η αδερφή μου)
«Που, στην πολυθρόνα που χάρισα στον παλιατζή; αχαχαχα» (εγώ, κατά τη γνωστή, παλιά, ελληνική κωμωδία)
«Σταμάτα βρε βλάκα, μιλάω σοβαρά. Χθες το βράδυ μου είπε ο θείος Γιάννης, ότι η θεία τους είχε πει ότι έχει κρύψει τις λίρες κάπου στο σπίτι. Όταν πέθανε, έψαξαν, αλλά δεν τις βρήκαν πουθενά».
«Ναι, καλά, ή δεν υπήρχαν, ή κάποιος τις βρήκε και το’παιξε Αλέκος για να μην τις μοιραστεί με τους υπόλοιπους».
«Αποκλείεται, από το θάνατο και μετά, κανείς δεν έμεινε μόνος του σε αυτό το σπίτι, εκτός από σένα, όταν μετακόμισες εκεί».
«…»
«Δεν ψάχνεις βρε παιδί μου, δεν ξέρεις καμιά φορά…»
«Που βρε Μαριάννα, στα κουφώματα, αφού το ξέρω το σπίτι, τις ντουλάπες, όλα, κρυφές πόρτες δεν έχει το καημένο».
«Στο πατάρι έχεις ψάξει; Αυτό πάνω απ’το μπάνιο. Εχει κάτι παλιά πράγματα εκεί μέσα, εγώ λέω να κοιτάξεις».


Βλακείες, σκεφτόμουν. Ξανά. Και ξανά. Μετά έβγαλα την σκάλα για να σκαρφαλώσω στο πατάρι. Δεν ξέρεις καμιά φορά. Ανεβαίνω στην κορυφή και ανοίγω την πόρτα. Χαλιά, πανιά, παλιοσίδερα κι ένα τελάρο. Τα είχα ξαναδεί. Τραβάω το τελάρο προς τα έξω και προσπαθώ να χαζέψω μέσα. Φωτογραφίες, βιβλία και παλιές (εκκλησιαστικές) εικόνες.

Μμμμμ… Τώρα που τις κοιτάω προσεκτικότερα, παρατηρώ ότι μία από αυτές έχει μεγαλύτερο πλάτος απ’ότι θα έπρεπε δικαιολογημένα. Λες κι έχει μία ψεύτικη ξύλινη πλάτη από πίσω… Ωχ! Λες;

Τραβάω με δύναμη την εικόνα για να την ξεσκαλώσω από τ’αλλα πράγματα στα τελάρο και…. ααααααα….. απογειώθηκα! Εχασα την ισορροπία μου, μπουρδουκλώθηκα στην σκάλα, εκσφενδονίστηκα προς τα πίσω και έσκασα κάτω ανάσκελα, φαρδιά-πλατιά, σαν καρπούζι.

Ησυχία. Κοιτάζω το ταβάνι και ανασαίνω αργά. Πονάω πουθενά; Όχι. Μήπως έχω σπάσει τίποτα και αρχίσει να πονάει σε λίγο; Δεν ξέρω. Η μαμά μου θα πάθει καρδιακή προσβολή έτσι και την πάρω τηλέφωνο και της πω ότι ξαναπάω στο νοσοκομείο. Να κουνηθώ; Ή μήπως έχω σπάσει τον αυχένα και πάθω κανά κακό; Ας δοκιμάσουμε σιγά-σιγά…. Ωωωωπ!

Αρτιμελής. Όλα κουνιούνται. Τίποτα δεν πονάει. Όλα καλά. Αν εξαιρέσεις ένα μικρό καρούμπαλο στο πίσω μέρος του κεφαλιού. No problem. Μάλλον.

Ψάχνω την εικόνα. Έπεσε στ’αριστερά μου κι έσπασε. Εχει ξεκολλήσει η πλατιά ξύλινη πλάτη. Την ψαχουλεύω και δεν βρίσκω τίποτα. Η πλάτη είναι συμπαγές ξύλο και όχι κρυψώνα… δυστυχώς!
Δεν πειράζει, χάσαμε τις λίρες, αλλά έχουμε ακόμα το κεφάλι μας στη θέση του, έτσι; Προς το παρόν, βέβαια, γιατί με το μυαλό που κουβαλάει μέσα του δεν το βλέπω και πολύ καλά...